Over IJ lopen…
“Wat eigenlijk moet gebeuren in meditatie, ik weet niet of jullie beseffen wat een geweldig iets dat is, dat is dat we iets wat onbewust is, wat ons ontgaat: een in- en uitademing van het heelal, die voortdurend verbindt, loslaat, verbindt, loslaat, die dus voor ons volmaakt onbewust is – daar moeten we ons opnieuw, maar nu bewust, mee verbinden.”
Maarten Houtman, De adem van het heelal,
Huissen, juli 2000, zondagmorgen
is dat dan dezelfde maan die destijds opkwam
boven de berg Mikasa in Kasuga?
Op die bewuste dag van 12 augustus 202( – want bewust was hij zeker, het gebeuren heeft me dagenlang in zijn ban gehouden – stapte ik bij Dudok aan ’t IJ op het terras, waar de menigte die zich voor de vijfenzeventigste verjaardag van Rien Heukelom verzameld had, inmiddels al plaats had genomen. Maar draaide het daar uiteindelijk tóch niet om de eclips, de zonsverduistering die precies op die avond zou plaatsvinden en dat wij in het ondermaanse gemaand werden op te komen draven voor een magische scène aan het IJ…
Google wist alles over die eclips: “De maan zal rond 19.15 uur voor de zon schuiven, het hoogtepunt was rond 20.10 uur.
… in het onderse
Foto’s vergroten door te klikken
Scène met de Chinese taoïstische meester Wu Gang met zijn bijl. Voor het misbruiken van zijn macht was hij door de goden gestraft om voor altijd de cassiabomen op de maan om te hakken – die na elke haal onmiddellijk weer aangroeiden.
Gobetsu van de Japanse kunstenaar Tsukioka Yoshitoshi. Zie de post Honderd gedaantes van de maan.
Over dat terras schrijft oost-online.amsterdam.nl:
“Na een succesvolle concertreeks live op het terras in juli en augustus vorig jaar, biedt het grote terras aan het water van Muziekgebouw aan ’t IJ deze zomer weer prachtige concerten. Vanaf donderdag 8 juli presenteert het Muziekgebouw in samenwerking met 4’33 grand café twee maanden lang op donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond optredens door verschillende musici en ensembles.”
Ton ik dat terras betrad, overviel me een gevoel van beklemming … alsof ik een droomwereld binnen stapte, waarin ik heg noch steg wist.
Gelukkig nam Klaaske me bij de hand en leidde me naar een tafel aan de rand – waarvan ik weliswaar niet wist of het nu binnen of buiten was, er bleek een briesje te waaien waardoor mijn gehoorapparaat in het ongerede raakte…
Met enige tegenzin liet ik het allemaal over me komen.
Terug in de tijd
Maar eigenlijk was de verwarring al begonnen bij ons vertrek van de Elpermeer. Toen we daar buiten kwamen, stond er al een rode Citroën DS op ons te wachten … onze vervoerders Casta en Hans!
Na enig geworstel met deuren en veiligheidsriemen, zette het chique Franse koetswerk zich in beweging voor een tocht onder het IJ … zoals toen pas tot me doordrong…
Aan de overkant van het IJ waren aangekomen, doken we via de afrit van een parkeergarage de ingewanden van de aarde in, een betonnen wereld vol rolhekken en slagbomen – die me het gevoel gaf van een blinde zonder geleide, in een wereld van innerlijke duisternis…
Toen we in de verkeerde parkeergarage beland bleken te zijn, moesten we, boven gekomen, een lugubere tocht maken over ongelijke stoepen en langs luidruchtige kroegen – een wereld waar je liever niet wilt wezen…
Maar uiteindelijk belandden we dus op dat terras van ‘Dudok’ – waar Rien aan een tafeltje bij de ingang zat om zijn gasten te verwelkomen. Want voor hem waren we gekomen:
Foto’s vergroten door te klikken
“Deze foto is genomen op het terras van het stadscafé en de brasserie Dudok Aan 't IJ, gelegen in het Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam. Op de achtergrond zie je de grote glazen gevel van het gebouw met daarop het logo van het restaurant, versierd met feestelijke vlaggetjes,” (zoals A.I. het zag)
Uitgelicht door Liesbeth
Gelukkig kwamen David en Liesbeth aan ons tafeltje zitten, goede vrienden die we lang niet hadden gezien. En toen verschenen ook Lene en Emilie.
Nadat er nog een aantal bekenden langs waren komen waaien, hielden we het voor gezien.
Foto’s vergroten door te klikken
Foto Liesbeth van ‘t Hoff
Foto Liesbeth van ‘t Hoff
En even later volgde dan de terugweg, met een zelfde nachtmerrieachtige tocht door de betonnen ingewanden van de aarde – onze aarde die door de eclips van die avond weer helemaal in het epicentrum van de Kosmos was geplaatst…
Merkwaardig trouwens dat ik, ondanks de mist waarin ik liep, degene was die de onvindbare blauwe knop voor de lift kon onderscheiden – misschien wel omdat we dezelfde helder blauw verlichte knoppen in onze eigen lift hebben?
Bij ons flatgebouw aangekomen, voelde zelfs dat vertrouwde adres verweesd aan. Alsof de wereld geen centrum meer kende…
| EINDE |
