Shakinglife

Ter herinnering aan onze oude vriend en schoolkameraad Paul, die maart 2022 is overleden. Hij koos voor een carrière in de medische wetenschap, maar had ook trompettist kunnen worden – ‘Louis Armstrong’ noemde hij zich. Het is 1975. Een zaal vol Noorse hippies (zie de prachtige close-ups!) laten zich vermaken door de hippie band Oregon... Maar wat een fantastische musici zijn het, deze multi-instrumentalisten, die met een wonderlijk samenraapsel van bas, piano, hobo, sitar, tabla, bas en triangel een vuur ontsteken dat nog lang na blijft branden... In diezelfde jaren werden Klaaske en ik - ook een beetje hippies - door een oude schoolvriend met Deux Chevaux (toen voor ons een geweldige luxe) uitgenodigd mee naar Noorwegen te gaan. Ik was eerder met hem op vakantie geweest, samen met zijn familie naar Zwitserland, hij later met de mijne naar Bretagne. Het werd een geweldig avontuur, eerst dwars door Denemarken naar Hirtshals voor de ferry en vervolgens naar de Noorse fjordenkus...

Yes, we were in a Rush ...  voor we het wisten waren we woensdagavond al halverwege het volgende nummer, Driving To Heaven geheten  -  voordat je het weet ben je een afslag te ver op je levensweg. Weer een ander nummer van dit album  In Search Of Sunrise 7, Asia  heet Wounded Soul... Dat was een beetje hoe ik me voelde toen ik gisteravond Eye uitkwam, waar ik op uitnodiging van Emilie de film Doof Kind  zag. We liepen in het schemerdonker terug langs het IJ, diep onder de indruk van de wereld waarmee we geconfronteerd waren. Een wereld waarin, vreemd genoeg, uiteindelijk alles om communicatie draait, vol van gebaren(taal), gezichtsexpressie en dovenklanken - terwijl de horenden van deze wereld zich, wars van alle rumoer, steeds verder op zichzelf terugtrekken, hooguit nog in contact met hun smartphone. Ook bedacht ik hoe vreemd het in dit licht is dat in de zen-wereld gesproken wordt over 'in de stilte zijn' en over 'het grote zwijgen'. Dat doet hier bijna...

Ga naar  Bushman in the Desert voor de muziek waar we deze week op shaketen, gespeeld door het ensemble van de Libanese oud speler Rabih Abou-Khalil. We kwamen hem op dit blog eerder tegen in mei 2016, zie: De oud van Abou-Khalil Net als zijn Tunesische collega's Anouar Brahem en Dhafer Youssef, zocht Khalil aansluiting bij de Westerse jazz. Ik vond het leuk om die benadering tegenover die van de Japanse cellist Yo-Yo Ma te plaatsen, die met zijn Silk Road Ensemble hier op aanstekelijke wijze  Arabian Waltz  vertolkt. Het is  een nummer van dezelfde Abou-Khalil, maar nu uitgevoerd in de klassieke traditie, met als spil de strijkers, Yo-Yo Ma voorop. Intussen speelt in beide muziekstukken de nei een centrale rol – het Soefi-instrument bij uitstek dat ooit door Attatürk in de ban werd gedaan.   Ik zag dat ik mezelf begin te herhalen,  Arabian Waltz  stond in september 2014 ook op dit blog – wat inmiddels al weer bijna vijf jaar meegaat... Ik sprak onl...

We shaketen woensdagavond op Tere ( ‘ Liedje ’ ), een vrolijk muziekje van Habib Koité. Op de woensdagavond van onze  ‘ meditatiebijeenkomst ’     –  dat is voor de meeste mensen al nauwelijks te verteren, maar het wordt nog erger...  –  viel me een passage uit een tekst van Maarten Houtman in, waarin hij ons een toestand beschrijft waarin  ‘ alle tegenstellingen ophouden ’ . Terwijl ik daar op mijn meditatiebankje zat , stormde het vanbinnen, die eeuwige worsteling met de wereld en met de mensen om me heen... Toen viel me dat citaat in. Dat gaf me een geweldige troost. Plotseling leek het vanzelfsprekend dat die toestand waarin ‘ alle tegenstellingen ophouden ’ mogelijk is – ik wist gewoon dat het zo was... Maar ik voelde ook dat er nog iets aan ontbrak, er hoorde nog iets bij... Maar wacht eens ... ja, dat was het, Maarten had die toestand omschreven als ‘ dat alle tegenstellingen ophouden in jou ’ . De cirkel was rond: je kunt aan al die conflic...