Herinneringen van een koorknaap
In de eerste klas van het Christelijk Lyceum in Arnhem - een paar jaar voor ik bij Klaaske in de klas kwam - zong ik in het schoolkoor als jongenssopraan. Ik kweelde daarin vol overgave mee onder de leiding van Leo Pappenheim (sindsdien weet ik waar die uitdrukking vandaan komt...), dirigent van het Gelders Orkest. Als Latinisten in spe zongen wij het Ave verum corpus van Mozart, waarvan ik me ook een uitvoering herinner. Ik was woedend toen ik de baard in m'n keel kreeg en nog slechts schrapende geluiden kon voortbrengen... Men heeft mij daar echt moeten uitleggen dat het erbij hoorde en en dat het niet anders kon. Ik was überhaupt overrompeld door alle veranderingen in mijn lichaam, opstandig over de poetsen die de natuur mij bakte - een opstandigheid die me tot op de dag van vandaag niet verlaten heeft... Sindsdien troostte ik me bij mijn ouders thuis met de klassieke langspeelplaten, ik werd vooral begeistert door de symfonieën van Beethoven, terwijl ik intens luisterend...