Shakinglife

Hanna Mobach  maakte in 1993 deze stele voor het graf van mijn moeder en noteerde daarop haar jaren: 1904-1993. Een voldragen leven, kun je zeggen. Onze levens verlopen volgens kosmische wetten. Wij pijnigen onze hersens met vragen, maar eigenlijk is er geen 'waarom': het gaat als het gaat. Maar als je goed kijkt kun je wel de samenhang zien, en dat is al voldoende antwoord: kijk hoe het samenkomt, hoe het moment zich uitbreidt over alle werelden, over alle betekenissen, zinderend van intensiteit. Gisteravond zag ik op de tv een meisje dat zat te treuren om haar moeder, die was doodgeschoten door een IS-kindsoldaat. Hij doodde ook haar zusje ... omdat ze een rokje droeg.  'De etter' - zoals het meisje de kindsoldaat noemde - had geroepen dat ze niet mocht huilen en haar vervolgens in haar arm geschoten. Nu zat ze in een kamp naast een oude man, die vertelde dat ze al dagen aan het huilen was... Leed lijkt ons wreed, dof en zinloos, zeker als het uit onze eigen wreedheid...