Shakinglife

Op de vlucht voor mijn schaduw zoek ik het licht en trek mij terug in mijn uitzichttoren van één bij één waar ik verre kusten kan zien gloren. Mijn blik dwaalt over 't Zwarte Water waar Hanzescheepjes de zee op zeilen - ooit stond er de wieg van mijn familie - en de IJsel slingert zover het oog reikt. Eeuwen later wordt mijn blik getroffen door 't water van de Hollandse IJssel, dat dreigend tegen de boorden klotst - de dijk bij Nieuwerkerk is al gebroken. In een woning in Krimpen is mijn familie doende de huisraad naar zolder te sjouwen - de jongens De Waal met de ijzeren kachel - angst voor de stormvloed overspoelde ons. Gelukkig zijn we daar een halfjaar later weg en wonen dan hoog en droog in Nijmegen - waar ik bang de meters boven NAP bereken. Aan de voet van 't Valkhof stroomt de Waal. De Amsterdamse moraal van 't verhaal luidt dat ik jaren op woonboot 'Hobbitstee' woonde - die in de storm van mijn dromen vaak losslaat en water maakt, maar mij nooit laat ve...

Wat zijn we eigenlijk aan het proberen... onszelf te passeren? Uit de klei te verheffen, onszelf te overtreffen? Terwijl je gaat ontstaat de weg . Prachtige, organische 'folk music' van het Siberische Toeva ensemble Huun-Huur-Tu - zouden zij die fascinerende Mongoolse musici zijn geweest, die nu en dan onder het Rijksmuseum zaten te spelen als ik daar langskwam op weg naar m'n werk? Huun-Huur-Tu zou 18 oktober een concert in het BIM-huis geven, maar dat is afgelast. Op de website stonden ze als volgt aangekondigd: De zangers van Huun-Huur-Tu hebben gezicht gegeven aan Toeva, de mysterieuze republiek aan de grens van Mongolië. Begin jaren negentig verschenen de eerste albums van de groep die Westerse luisteraars verblufte met boventoonzang, een techniek waarbij de keel gebruikt wordt en meerdere verschillende toonhoogtes voortgebracht worden door één stem. De zangers komen voort uit de nomadische cultuur van Toeva en hun songs zijn geïnspireerd door eeuwenoude sjamanist...

Here Comes the Sun -   gefilmd in honderdzesenveertig omwentelingen om zijn as, gecondenseerd tot een 'event' waar je je ogen niet vanaf kunt houden. De energie spat er vanaf, zó dichtbij de bron van alle leven ben je... En je vraagt je af: hebben we nu alles gezien - afgezien dan van die vele andere miljarden sterren die, buiten ons gezichtsveld, nieuwe werelden openen. Maar daar kunnen we maar liever niet omheen draaien, heliocentrisch als we zijn. Het duizelt me nu al... NRC kwam gisteren met het spectaculaire bericht  ‘Unieke timelapse toont de intense onrust van de zon’:  "Tien jaar zonneactiviteit is door de NASA samengeperst in een film van ruim een uur: ‘ A decade of Sun ’ . Dankzij de gestaag doorfotograferende Solar Dynamics Observatory (SDO) zien we de belangrijkste ster in ons leven eindeloos om zijn as draaien. Iedere seconde brengt een nieuwe dag in beeld, vol plasmawervelingen in de corona en magnetische bogen aan het oppervlak." Als je straks naar de...