Shakinglife

'Jij zit in je hoofd!' Dat is zo'n beetje het ergste wat je tegen een 'mediterende' kunt zeggen, want we weten: zo iemand 'hoort' in zijn hara  te zitten, of misschien wel in z'n hart... In elk geval ergens diep in z'n binnenste, en niet in zijn brein. Als schouwtoneel van onze persoonlijkheid - van ons denken en onze emoties - is ons brein inmiddels steeds verfijnder in kaart gebracht, vanuit de aanname dat wij dat zijn. Des te opmerkelijker is het dus dat in meditatiekringen een diametraal ander accent wordt gelegd - en een groot vraagteken wordt gezet bij zo'n aanname. De impulsen en de signalen die onze 'processor' afgeeft zijn namelijk niet 'neutraal', maar blijken - door de 'ik'-betrokkenheid, zeggen we dan - voedingsbodem voor veel misverstanden en conflicten. Waarmee, zoals Maarten Houtman het uitdrukt, 'de kink in de kabel gekomen is...' Zondag toog ik met Emilie naar de Hermitage - het voormalige ‘Diaconi...

'We Want Old Tiësto Back', zo heet de club die deze video in 2015 op YouTube gezet heeft. Ik zou me daar eigenlijk bij aan willen sluiten - de klanken van ' Open Your Eyes ' verrasten me onlangs niet alleen, maar deden me shaken zoals ik in tijden niet gedaan had... Back tot 'Old Tiësto'? Feit is dat ik een flinke verzameling cd's van hem heb, zo'n 10 jaar geleden kocht ik de nieuwste zodra die uit was... De serie 'Magic' is daar de basis van. Dus de  Shake v/d Week   zal deze keer geen verrassing zijn, hier is ie:   Er waren tijden dat Tiësto in ons meditatieclubje bij het shaken hoogtij vierde. Ik hoef er maar aan te herinneren hoe onze lieve Ellen zich tot Tiësto fan ontpopte... Misschien is er sindsdien wel te veel naar het harmonieuze en het exotische gezocht - maar dat raakte op zeker moment ook uitgeput. Het voor mij beslissende moment was dat ik ontdekte dat mijn rechter arm - die sinds een paar weken 'in therapie' is, tot jalo...

Mijn vriend Rien bezocht gisteren het Stedelijk Museum en zond me na afloop dit mailtje toe, om me te attenderen op het bankje linksonder op het schilderij: Hein, wist jij dat het bekende mediatiebankje al in 1927 werd gebruikt. Het staat op dit schilderij van Gino Severini met als titel “moederschap” uit 1927, gezien in het stedelijk museum op 14 november 2019… Maar misschien was het toch in eerste instantie een voetenbankje?? Gino Severini, Maternité, 1927. Stedelijk Museum Amsterdam Inderdaad heel, heel bijzonder, dit 'Seiza'-meditatiebankje - dat ik duidelijk als het mijne herken, het bankje waar ik vele jaren op heb 'gezeten'... Hoe is dit mogelijk... op een schilderij uit 1927... Het bankje staat er ook bij alsof het vergeten is - iets dat mij regelmatig overkomt... Maar dat vind ik nog geen reden om het een 'voetenbankje' te noemen, Rien, dat vind ik een ontheiliging... Even speelde de gedachte door m'n hoofd morgen met een Stanley mes naar het Stedel...

De week begon met een bijzondere ontmoeting bij Kwekkeboom met Casta, zen vriendin van de Huiskamergroep – we kennen elkaar al sinds 1982, uit de groep van Maarten Houtman in het Mozeshuis. Zij vertelde dat ze in een vorige aflevering van ‘Shakingzen’ geluisterd had naar het liedje Fanta Damba ( “Here I pay hommage to the great Diva of Malian song, Fanta Dama” ) van Habib Koité - en haalde een platenhoes te voorschijn van ... Fanta Damba – dezelfde van hieronder. Daar dient hij als cover van het liedje ‘Tara’ , waarbij Fanta Damba begeleid wordt door Mady Tounkara op kora: De lp stamde nota bene uit de jaren zeventig. Casta kocht hem toen naar aanleiding van de reisverhalen van vriend en Mali-pionier Herman Haan. In haar huis hangt sinds die jaren een doek van de uit ‘adobe’ (leem) opgetrokken Grote Moskee in Djenné, Mali – zie haar foto hieronder. [1] Malinese afbeelding van de Grote moskee van Djenné in Mali, een van de hoogtepunten van de architectuur uit de Sahel. Het is het ...

Nostalgische aanblik van majestueuze reuzen in een mij onbekende wereld... [klik om te vergoten] ... uitzicht over 'Noord', shakend op m'n balkonnetje op woensdag 6 november {klik om te vergroten] Zoek het verschil tussen beide plaatjes... Wat is nu ‘mooi’? ‘Mooier’ durf ik niet te zeggen... Het is vooral de stilte en het onaangeraakte wat het berglandschap zijn schoonheid geeft ...  adembenemend... In ‘de hemel boven Noord’ is het de stemming die bij je binnenkomt - als van een coulissen landschap met een continu wisselende achtergrond. De steeds wisselende gezichten van de hemel zijn als het ware met een gevoelig penseel vastgelegd, in een bijna  menselijk drama - waar het Himalaya berglandschap van een ‘onaardse’ schoonheid is, in zichzelf verzonken, in diepe meditatie. Die aanblik van de Himalaya ontvingen we via onze vriendin Liesbeth van 't Hoff. Zij zit in Nepal voor haar ' Sponsorreis Kinderen Nepal Liesbeth ' (NB de link werkt alleen op Facebook). Ook h...

Elpermeer bij volle maan, 20-10-2021 21:05 Het aanschijn van de maan is het enige gezicht wat ik nog steeds moeiteloos herken... Sinds mijn gezichtsveld stoornis, is g ezichtsherkenning  een kwetsbaar punt  voor mij . Hoewel ik prima lettertjes kan lezen, herken ik  op straat  regelmatig de buren niet. G elukkig nog wel in grote lijnen , ik herken ze aan hun gestalte, aan hun kleren en soms aan hun hondje... Klaaske in Den Burg, Texel. 31-03-2019 Ik vroeg Klaaske pas of ze zich  ervan bewust is dat ik haar niet  ‘normaal’ zie. Nou, daar was ze zich eigenlijk niet van bewust, mijn ogen kijken haar aan en verraden daarbij dat ik  aanwezig ben, ze kan mijn aandacht voelen. Wat mijzelf inviel, nu ik het hele  ‘plaatje’ niet meer goed zie en hooguit op een van beide ogen  kan focussen , is dat voor mij het energetisch aspect  – zeg maar de  uitstraling van een gezicht en die van de ogen  – nu een grotere rol lijkt te spelen in de  ‘face to face’ communicatie.  Energ...