ShakingLife

Vertel me, o goden, die hele schare mensen, die hun smartphone achternaloopt alsof het de motor is die ze voorttrekt – lopen ze in feite hun gedachten niet achterna... De raison d'être van ons bestaan. Daarmee wordt een houding zichtbaar, die vanaf Adam de normaalste zaak van de wereld is: dat we onze gedachten, plannen, idealen, najagen, ze snellen ons vooruit... Daar hebben we dagelijks mee te maken: we zijn al daar , terwijl we nog hier zijn, zowel van plaats als van tijd. In haar ontroerende boek The song of Achilles , bezingt de Amerikaanse schrijfster en classica Madeline Miller het lied aller liederen: de Ilyas van Homerus – waarbij de Odyssee een goede tweede is. Gunay Uslu, onze Staatssecretaris Cultuur en Media [1] , beval het boek bij Eus' Boekenclub aan, het zou he t vrouwelijke aspect van de Trojaanse oorlog weergeven – wellicht belichaamd in de persoon van Briseïs, een slavin die door de Grieken bij plunderingen rond Troje werd buitgemaakt. Ook ...

Gisteren reisden Klaaske en ik met de bus naar Edam – die je ook naar Monnickendam en Volendam brengt. Onze chauffeur bleek een gelukkig mens te zijn, die al zijn passagiers joviaal begroette – en zij op hun beurt gaven hem, als ze de bus weer verlieten, een brede armzwaai. Dat voelde heel even naar de eenvoudige wereld van weleer, een wereld waar je nog bij kon – toen zich op de Dam van Edam (zie de blauwe stip op het kaartje boven) nog geen drommen toeristen stonden te verdringen, zoals nu helaas wel het geval was. Voor mij was het de gelukkige start van een ‘ontvoering’ – Klaaske had me op busstation Noord zonder pardon de bus ingesleurd. Oók om daarmee de sleur te doorbreken van de Latte-Macchiato-met-croissantje bij Le Perron en aanpalende etablissementen. Toen we eenmaal de stad uit waren, gleden de dreven door de ramen voorbij. Maar die wereld daar buiten bleek bij mij weinig herkenning op te roepen – ja, er waren weliswaar telkens elementen, waarvan ik dacht: hé, dat ken...