Shakinglife

'When you see beyond yourself you may find peace of mind is waiting there' Het album 'Night Song' (1996) van Nusrat Fateh Ali Khan  was (na Mustt Mustt ) zijn tweede samenwerkingsproject met de Canadese rock gitarist Michael Brook . Het resultaat is "een exotisch popalbum, waarop twee werelden samenkomen. Behalve traditionele instrumenten zoals drums en tabla's maakt Nusrat Fateh Ali Khan op dit album ook gebruik van Westerse instrumenten zoals cello, harmonium, keyboards en gitaren." Aldus Muziekweb. Veel Westerse musici hebben in onze tijd de gang naar India gemaakt, Yehudi Menuhin was een van de eersten - hoewel diens motivatie oorspronkelijk anders lag. Toen hij vanwege zijn vele optredens muzikale en lichamelijke klachten kreeg, hielpen yoga en meditatie hem over de meeste problemen heen. Zo raakte hij bevriend met de yoga-instructeur B.K.S. Iyengar - die hij vervolgens naar het Westen haalde om demonstraties te geven, en zo tevens hier yoga introd...

De onderstaande video heb ik laten beginnen op 13'30", op het moment dat, na een fijnzinnig samenspel van Kayhan Kalhor (l) en Shujaat Husain Khan (r), tabla speler Swapan Chaudhuri invalt. Adembenemend... een fantastische Shake v/d Wake. Ik schreef eerder over het ensemble 'Ghazal': “... d atzelfde gevoel van overgave geven mij de opnamen van de muzikale ontmoetingen van kamancheh speler Kayhan Kalhor met  Shujaat Husain Khan , zevende in de lijn van grote Indiase sitar spelers.  De vijf jaar dat ze, samen met tabla speler Swapan Chaudhuri, het ensemble  Ghazal   vormden, leverde een aantal fantastische opnamen op, waarin ze elkaar al improviserend tot grote hoogten opstuwen. Het is ontroerend te horen hoe de musici elkaar in de improvisaties telkens vinden, ondanks de verschillen in cultuur en muzikale traditie – maar bezingt de 'ghazal' in de soefi poëzie ook niet het verlangen naar de Geliefde? ” Ik kan niet nalaten even stil te staan bij het kappen van mij...

 Voor Lene  Mozaïek raam van Richter in de Keulse Dom, 2007  Sinds jaren ligt er een wonderbaarlijk kunstboek naast m'n bed, waar ik nu en dan een stukje in lees, als was het een beeldroman. Het heet ‘Goddelijke kunst’, en bevat veertig essays over hoogtepunten van de Christelijke kunst. Het is geschreven door  Navid Kermani , moslim, oriëntalist en geboren in Duitsland – waar zijn boek verscheen onder de titel ‘Ungläbliches Staunen. Über das Christentum’. Je ziet onze eigenste Christelijke beschaving - die dezer dagen zo enorm opgehemeld wordt, juist in het debat over de Islam - door de ogen van een moslim. En dat is een enorme bevrijding, ook omdat zijn blik ruim, universeel en mededogend is. Kermani onderneemt reizen naar ontoegankelijke plaatsen: Kosovo, Isfahan, de Syrische woestijn... Maar hij krijgt ook toegang tot afgesloten kerken in Rome. Verder passeren alle groten van de Westerse kunst de revue met hun Bijbelse taferelen: Dürer, Jeroen Bosch, Rembrandt, ...