ShakingLife

Verjaardagsdagboek van Hein (82) [Afbeeldingen uitvouwen bij een klik] ‘A captivating tall two-panel byôbu 屏風 (folding screen) featuring a rarely depicted scene of a bustling kite-flying festival along the Nagasaki coast, offering a view of the famous Deshima 出島.’ (met dank aan Meino) Servants fly an array of rectangular kites, some adorned with Kanji representing shogi pieces like dairyû 大龍 (Great Dragon) and ryûô 龍王 (Dragon King), over the edge of a vibrant green mountainside. People of various classes, including Dutch families, watch the performance while enjoying a variety of other games and activities on the festival grounds. The wide view over the bay showcases numerous large Dutch ships and smaller Japanese boats docked in Nagasaki. [Afbeeldingen uitvouwen bij een klik] Een vlucht trekganzen boven de eerste heuvels glanst de maan Yosa Buson (met dank aaan Casta) Foto Ayn vanuit de Kumano Kodo in Japan. There are Hina dolls inside the Daimon O...

Het nieuwe werk van Anaïs López begon met de zoektocht naar een gouden schildpad INTERVIEW, NRC 17 maart 2025 Fotografie Een schildpad in Japan was de basis voor het nieuwe multimediaproject van Anaïs López. „Ik hoop mensen te verleiden zich te verbinden met de schoonheid in de wereld. Hoogzwanger en vol verdriet vanwege het overlijden van haar zus, een paar maanden eerder, reist kunstenaar Anaïs López in het najaar van 2016 naar Kyoto, Japan. Ze wil weg van alles wat ze kent, naar een plek waar ze alleen en anoniem kan zijn. Tijdens een wandeling langs de Kamo-rivier die door de stad loopt, ziet ze in het midden van de rivier een schildpad met een gouden gloed op haar schild. Ze maakt een foto, maar dan duikt de schildpad onder water en verdwijnt. „Merkwaardig genoeg had ik het gevoel dat ik haar al kende", zegt López, die de schildpad een paar dagen later nóg een keer ziet, op de laatste avond van het Obon-festival, als de Japanners de geesten van hun vooroude...

Na een mislukte poging een week eerder - toen ze de aluminium geleiders niet bij zich hadden - staat Hasker & Kroon nu opnieuw in de straat. Het zonnescherm is al uitgepakt en wordt met de hand op het garagedak gelegd. Vrijdag 7 maart 2025 om 15:24. Ze komen eraan! 15:26. Het scherm is op het garagedak beland, waar ze via de gaanderij van 1-hoog kunnen komen. 15:30. Van het garagedak naar 4-hoog, hijsen geblazen! 16:22 De installatie is al in vergevorderde staat, de aluminium zijgeleiders zijn met de klopboor in het kiezelbeton van de buitenrand verankerd. 16:59. De laatste hand - de stofzuiger staat klaar om het balkon van metaalkrullen te ontdoen. De volgende dag: Het wonder is geschied! Klaaske laat met de afstandsbediening het scherm dalen - de zon wordt ‘s ochtends buitengesloten. Oranje boven!

Vannacht had ik opnieuw een droom, ik begaf me naar het station om een goede bekende van de trein te halen. Het moet ergens in de omgeving van Tiel zijn geweest – waar ik Hanna Mobach nog een laatste keer met de trein opzocht. Om mij heen was een goed georganiseerde wereld, waar geëxperimenteerd werd met de nieuwste technieken op het gebied van railvervoer. [1] Intussen was voor mij het dominante gegeven, dat ik te laat was geweest om mijn bezoek nog te treffen. Ik was inmiddels op de terugreis, in de wetenschap dat ik nu ook thuis - waar mijn huis ook mocht zijn - wéér te laat zou zijn voor de voorgenomen ontmoeting. Daarbij had ik een voortdurend gevoel van haast, ik kreeg de neiging een taxi te nemen. Maar dat vond ik toch te duur. En bovendien zinloos, want op tijd komen lukte ook nu weer niet. Zo bleef ik achter mezelf aan hollen. Wij bewegen ons door de tijd met een bestemming, er is altijd wel een doel dat de reis heiligt. Tot het op zeker moment tot je doordringt, dat...

Net toen ik overwoog om na veertig jaar weer eens een zwembad uit te proberen - mijn nek zat vast, ik had last van m’n rug en van m’n knieën - kreeg ik een droom, dat ik meebewoog aan de rand van een voortstromende mensenzee. En ik bewoog met ze mee, met een vaag idee dat ik me ergens in Amsterdam bevond. Maar waar we dan precies waren en waar we naartoe gingen, dat ontging me totaal. Wel had ik ruimte in de marge van de stroom, zodat ik er gemakkelijk langs kon, ik ging sneller, sprong soms over obstakels. In mij achterhoofd was ik me bewust dat ik alles kwijt was. Ik had geen geld, geen telefoon, geen tas - wel een notie dat er iemand was waar ik naar op weg ging - maar in praktische zin had dat geen enkel effect. Ik was alleen. Maar waar ging ik überhaupt heen? Een of twee keer vroeg ik een willekeuruig persoon waar we ergens waren, maar dat hielp allemaal niets. Wat na afloop van de droom bleef hangen - afgezien van de constatering dat ik heel fit was, in tegenstelling ...