Shakinglife

Het 'witte huis' in Krimpen, met Hein en Meino op de voorgrond (± 1946) Vlak na de oorlog vertrokken we uit de Goethelaan in het Utrechtse Oog en Al - de straat waar ik geboren was, met familie vlak om de hoek en achterommetjes waar ik, nieuwsgierig als ik was, bij de buren in en uit liep. We verhuisden naar Krimpen a/d IJssel, waar mijn vader bedrijfsleider werd op een betonfabriek. Bij het afscheid opende mijn lieve oma Müller, die daar ook in de straat woonde, haar kast en reikte naar de bovenste plank, waar de koekjestrommel stond - een beeld dat in mijn geheugen gegrift staat. Toen de verhuiswagen in Krimpen de fabriek op draaide, zag ik rechts van de ingang een grote boom, die me een gevoel van thuiskomen gaf. Verderop stond het statige huis waar we zouden komen te wonen - het linker gedeelte was ons woonhuis, rechts was het kantoor. Eromheen een zee van betonbuizen. Het huis ziet er op de foto wat sjofel uit, maar op zeker moment was het stralend wit - vandaar de naam ...

‘Blijf luisteren, je weet niet hoe het verder gaat,’ zei Imah, de oude vertelbaboe, tegen de kleine Maarten, aan het einde van elk nieuw verhaal uit de Mahabharata. Misschien dat het jongetje het wel nodig had om dat telkens te horen en probeerde hij te gissen hoe het vervolg zou zijn - of dacht hij dat hij het wel wist. Vele jaren later zei diezelfde Maarten tegen mij: ‘Het zal voor jou wel moeilijk zijn, om niet te weten hoe het gaat...’ Inderdaad had ik daar mijn halve leven aan besteed om dat uit te vinden, daar elke gebeurtenis mee in te pakken, te isoleren,  dood te maken - zoals de computers in deze corona tijd op volle toeren draaien om uit de dode cijfers voorspellingen te doen over het verdere verloop... Toen ik vanmorgen, na mijn stille tijd in de studio, de deur dicht trok om terug naar Klaaske te gaan, hoorde ik aan de echo's in de hal dat ik m'n gehoorapparaat niet in had - en plotseling drong tot me door: daarom heb ik dat hulpmiddel zo hard nodig, om te kunnen ...

Terwijl Klaaske's smartphone haar stappen telt - het waren er 7000 op onze wandeling vandaag - legt de mijne feilloos mijn 'Tijdlijn' vast: een verslag+kaartje van de verplaatsingen van de dag, onderscheiden naar soorten vervoer (hier is blauw en wit lopen, groen de fiets). Mijn Tijdlijn van vandaag zag er als volgt uit [klik om te vergroten]: NB De Tijdlijn volgt niet het stratenplan.   De wit-blauwe stip is het knooppunt: de Elpemeer, waar ik nu al maanden logeer, aan het eind van het witte lijntje de stip van mijn studio. De grijze stip links is onze pauze, met koffie uit de thermosfles en cake. We liepen vanochtend op weg naar de polder (het donkergroen rechts bovenaan), zoals gebruikelijk langs het 'Observatorium' vlak om de hoek - waar een auto stond van de Kunstwacht, die de buitenkunst onderhoud. Het Observatorium ligt op een heuveltje, het is een open, cirkelvormige marmeren tafel, waarop sterrenbeelden gegraveerd staan. Verderop liep ons pad langs de golfb...

Bijgaand concert uit 2016 brengt een hommage aan de grote violist en dirigent Yehudi Menuhin , ter gelegenheid van diens honderdste geboortedag. Maar het is natuurlijk ook een ode aan de levenslange vriendschap tussen die twee muzikale geniën uit Oost en West: Menuhin en Ravi Shankar - geweldig hoe die vriendschap opnieuw het vuur ontsteekt aan dit herdenkingsconcert. Want deze dames mogen ook gehoord worden: niet alleen betoont Anoushka Shankar zich een waardig opvolger van haar vader, maar zie en luister ook naar het overrompelende vioolspel van de Moldavische Patricia Kopatchinskaja , die het aanwezige publiek uit z'n dak speelt. Zij spelen Raga Piloo , het openingsnummer van het album West Meets East, Volume 2 van Ravi Shankar en Yehudi Menuhin uit 1968 - waar Wikipedia dit over schrijft: It is the second album in a trilogy of collaborations between the two artists, after the Grammy Award-winning West Meets East (1967). The release followed Menuhin and Shankar's duet on ...

De Rustende Kat: Dat je het weet, grijze muis, de kat is niet van huis, maar zit opgesloten in zijn meditatie kluis. En met geloken ogen om zich heen kijkend, ziet hij niets dan leegte... De Grijze Muis: Langere tijd liep ik 's ochtends vroeg naar mijn studio - nu is dat plotseling voorbij. Het is ook héél veel wat in deze knieval voor Corona op je afkomt, duizelingwekkend... Alsof alle problemen zich vermenigvuldigen, en ieders probleem ook in jou - of zou dat misschien mijn eigen specifieke probleem zijn dat ik 'mijzelf niet genoeg ben', dat ik het leven van anderen opzuig - ja, waarvoor?  Heb  ik misschien geen eigen leven? Kom nou, wat maak je me nou... Toch zou ik meer tijd aan mijn leven willen besteden, gewoon, alleen op mijn kamer, nietsdoend, vertwijfeld verlangend naar het eigen bed. 14-05-2020 10:40 - Thuis in Waterland [klik om te vergroten]

Een blanco pagina staat voor de leegte - waarin een onweerstaanbare drang ontstaat om vorm aan te nemen, te laten ontstaan. Het enige wat echt bestaat is die drang - de rest is bijzaak, coïncidentie en dwang. Daarom komt elke scheppingsdaad te laat, de leegte was eerder - en verzwelgt haar. Het maakt ons haastig, gespitst op de tijd. Het ‘kunnen verwijlen bij wat er gebeurt’ [1] is het enige wat van ons gevraagd wordt... Het meditatieve 'zitten' wil dit alles opruimen wat ter wereld gebracht is - het is re-creatie, 'de oudste reis van de wereld, binnendoor, terug in de tijd, naar waar het begon toen je op aarde kwam en nog niets wist.' [2] ____________________ [1] Maarten Houtman, Waarom we zitten .   [2] Maarten Houtman, Adem- en energie-oefening .