Shakinglife

Alas, don't tell me the Christians are lost. Don't tell me the Jews are lost. Don't tell me the infidels are lost. Alas, my brother, you are lost, That is why everyone else seems lost. Rumi Shake v/d Week [i] Tao-zen 'huiskamergroep' Album : 'Ishq |  Supreme Love Artiest : Abida Parveen Nummer:  Mein Nara E Mastana | I Am Drunk With Love And Yet Thirsty  (Urdu 'ghazal' van Wasif Ali Wasif).   Main nara-e-mastana, main shouqi- e- rindana Main tashna kahan jaaon, pee kar bhi kahan jana Slogan of Inebriation am I, drunkard mercurialness am I drink may I , may I not hardly does it make a difference Main souz-e-mohabbat hoon, main aik qayamat hoon Main ashk-e-nadaamat hoon, main gouhar-e-yakdana A burning heat of love am I, the eventual Tear of ignominy , a pearl unfound am I Main tahir-e-lahooti, main johar-e-malkooti Nasoot ne kab mujh ko is haal mein pehchana Pern of heaven, the gem of empires and I Hath when humanity known me so? Main sham-e- farozan h...

Op de dag dat mijn vader overleed en mijn wereld kantelde - 2 januari 1977 - was mijn broer op expeditie naar de Dogon in Mali, samen met de filosoof Fons Elders ( nomen est omen ), die ook zijn vier kinderen bij zich had... Gelukkig maar dat ik in warme aanwezigheid verkeerde van Klaaske, Josje en de vroegwijze Ayn... Op Elders' website valt te lezen dat zijn gezelschap op die bewuste dag een tocht maakte naar Yougoudougourou, de heilige plaats van de Dogon. Je leest daar ook hun visie op de dood: During the funeral ceremonies which – with intermezzo’s – last seven days and nights, they sing: Life is good, but death belongs to it. The Dogon live in love and fear with their dead of which the souls continue to live in the ‘waggon’, the Ginna . Life is one great cycle, with an afterlife that resembles the life before. If one dies as a good human, life after death is identical to the moment of dying. When one dies as a bad human, the activities after death will show that. This persp...

2018 , RePaird&Posted Lunch van de ‘huiskamergroep’ in de Landmarkt, 14 augustus j.l. In zijn toespraak  ‘Een oude belofte’ ,  van 20 december 1992 in Huissen, stelt Maarten Houtman de vraag “of in dat bezige leven van ons, waarin zich al veel meer aandient dan je aankunt, voor jou plek gemaakt is voor dat andere, waarin het eigenlijk ingebed is, maar wat je zo vaak vergeet.” En hij vervolgt dan: Kunnen we dat zo diep beseffen, dat we kunnen zien dat de oefeningen die we doen ons kunnen helpen om dat diepe besef levend te houden, midden tussen het staccato-ritme van je leven – ook mensen met een uitkering zijn daaraan blootgesteld. Daar is bijgekomen dat we ook nog blootgesteld worden aan het staccato van het spirituele leven, new age, al die therapieën – en er zullen er nog meer komen, nóg meer verfijningen … en er is niemand in de hele wereld, die zich bezorgd maakt over jouw totaal. Dus je moet die ...

Soms dringt het weer even tot me door - als een verre kreet van een dier in de nacht - dat muziek als een rode draad door mijn leven loopt. Toen ik na jaren weer eens een kijkje in het Tropenmuseum ging nemen, kwam het bij me boven dat wat me daar in al die jaren het meest dierbaar was geweest ... een stukje muziek bleek te zijn. Je kon dat daar afspelen door op de afdeling Latijns Amerika op een knop te drukken. Het was een liedje van de Huichol , een Mexicaanse indianenstam, maar hoe klonk het ook weer... Toen ik onlangs onderstaand fragment van Kayan Kalhor op zijn kamanche  hoorde, kwam de muziek van dat bewuste fragment weer bij me boven ... ... en ik herinnerde me dat er een viool had geklonken - wel apart voor die Huichol ... Na veel research op het internet, op zoek naar een fragment dat gelijkenis vertoonde met dat wat ik me herinnerde uit het Tropenmuseum, vond ik dit: De Huichol staan bekend om hun ritueel gebruik van peyote , een cactus die mescaline bevat. Het halluci...