Shakinglife

“Journeys bring power and love back into you. If you can’t go somewhere, move in the passageways of the self. They are like shafts of light, always changing, and you change when you explore them.”  Rumi Jalal ad-Din Muhammad Rumi, 30.09.1207 - 17.12.1273 Met dank aan Klaaske, die me met dit citaat wilde troosten in mijn heimwee naar het verre reizen – ik zei dat ik gelijk de terminals al voor me zag… Waar Lene op inspeelde met de sfeerbeelden van de ‘Departures’ van deze Spinvis: https://youtu.be/9C4UbGbQYyc Gelijk helemaal in de stemming met deze schachten van licht, kwamen bij mij de beelden boven van mijn laatste verre reis: Klik op de afbeeldingen om ze te vergroten [klik en vergroot (dat geldt voor allemaal)] Of hoe je het ene moment – 9 juli 2011 – nog heel aards samen in de pizzeria zit, om het volgend moment – 22 juli 2011 – hoog boven de Gobi woestijn te hangen… Lene bezorgde me, na bovenstaand muzikaal Spinvis citaat, ook de woorden van...

Critici zijn uiterst kritisch over het boek – dat is dan ook hún beroep.   Op dit moment lees ik Haruki Murakami' s laatste werk: Romanschrijver van beroep  – de grote meester die met een bespiegelende én analyserende blik kijkt naar zijn noeste arbeid van tientallen jaren, zijn tientallen romans, en de procedé's die hij al doende daarvoor ontwikkeld heeft. Hij vertelt ook weetjes, zoals dat hij ‘tweeënhalve schermpagina's op z'n Mac’ per dag schrijft (tien pagina's ruitjespapier voor Japanse tekens). En dat doet hij met een ijzeren regelmaat - niks ‘inspiratie’ of ‘geen inspiratie’, gewoon als een lopendebandwerker die tien pagina's per dag. ‘Anders raak je uit je ritme,’ zegt hij – ritme, muziek, is voor hem het sleutelwoord. Murakami staat niet voor niets bekend als jazzliefhebber (hij en zijn vrouw runden als studenten samen een jazzcafé). En in zijn laatste roman,  De moord op Commendatore, komt ook de klassieke muziek (opera's!) uitgebreid aan bod. Gur...

  Voor Aloys   Mijn goede vriend Aloys is thuis in heel Nederland. Waar je ook verzeild raakt, hij weet je direct te vertellen wat de locale bezienswaardigheden zijn, waar het gezelligste café is en welke routes je moet lopen - een ervaring van tientallen jaren eropuit,  soms ieder dag,  met de trein wandelend of met de fiets. Waarbij hij , als een veldheer,  met een grote systematiek zijn tochten uitzet. En zo het net rond het onbekende steeds strakker aantrekt... Hij besloot deze zomer  - na de Noordkaap, Rome en Santiago de Compostella, ondermeer -  niet in Engeland te fietsen  maar in Nederland te blijven, waarbij hij volgens zijn laatste bericht nu ter hoogte is van zijn geboorteplaats Weert. Mijn vakantieverblijf  Vielingsbeek is voor hem bijna voorouderlijke grond... Na de aflevering 'Aan de Vierlingsbeek – dag 2' kreeg ik dan ook prompt een mailtje met deze tips: Het café met lindebomen tegenover het station.  De zoete en z...

Mijn fietstocht van 19 juni, zoals de Google Maps Timeline die vastlegde  Hoewel ik vandaag 14 kilometer afgelegd bleek te hebben, was de 'gevoelsafstand' minstens 25 km - mede gezien het ploegen met de fiets over de zandweg langs het Smakterveld. Hieronder zie je h'm lopen: Loobeek en Smakterveld [klik om te vergroten] Ik kwam documentatie tegen van de KNNV Vereniging voor Veldbiologie over 'Loobeek en Smakterveld'  - een indrukwekkend stuk vakwerk, met prachtige foto's van flora en fauna in het gebied. Daarin las ik over de Loobeek: De Loobeek is oorspronkelijk een zijrivier van de Maas. 'Loo' betekent: een bos met een open structuur. Het woord loo komt veel voor aan de oostkant van de Peel. Venlo, Oirlo, Merselo, Oploo.   De Loobeek ontspringt in de Peel. Vanaf 1900 begint de grootschalige ontginning van de Peel. De gemeente Venray legt bossen aan en stimuleert de omzetting van woeste grond in cultuurland. In de 70-er jaren veran...

Op het terras van Legershop 'De Papegaai', tegenover het Oorlogsmuseum Bij dat terras stond ‘koffie uitschenk-punt’ – vandaar wellicht de voordelige tarieven: een Latte Macchiato, plus echte Limburgse kersenvlaai met slagroom ... voor vier euro. Mijn dag begon goed... Toen ik daar in die ‘Legershop’ naar het toilet ging, zag ik binnen een keur van lege granaathulzen staan, met nog veel andere ‘souvenirs’. Dat was even slikken voor een kind dat van zijn vader geen plastic waterpistooltje mocht hebben (dat een collega toen in die vijftiger jaren mee uit Amerika bracht). 'k Heb het museum maar links laten liggen. Toen verder op de pas verworven fiets, op zoek naar de gezondheidswinkel in Venray, tien kilometer verderop. Als je maar in beweging bent, hoe dan ook, wat dan ook...  Maar in Venray aangekomen, bleef ik, ondanks de kaart op m'n iPhone, in kringetjes om die winkel draaien... Toen ik er uiteindelijk toch binnen was, was ik echt door m'n geloof gezakt... Toch ma...

Aan tafel in de Gemeentebossen Vierlingsbeek En het was nacht geweest. Op de nieuwe dag ontwaakte ik in de Gemeentebossen Vierlingsbeek. Plechtstatig stonden daar zes lege stoelen rond een tafel, als ware ze voor koning Arthur en zijn Tafelronde zelf. Mij schoot de slogan te binnen: ‘als deelnemer aan de Huiskamergroep had dit ook jouw Zevendaagse sessie kunnen zijn...’ Mijn literatuur hier is ‘Een lekker stukje’ – begrijp Marten Toonder niet verkeerd, dit betreft natuurlijk een stukje van journalist Argus in de Rommeldambode. Waar het over gaat? Over het Vol-ledig maken... ‘Het betreft een duister geval,’ verklaarde commissaris Bas tegenover doctorandus Zielknijper, ‘ik zit achter een verdachte aan, die vernietigend optreedt. En dat komt omdat hij leeg is. Helemaal leeg, zodat hij wervelwinden maakt.’ ‘Kom, kom,’ sprak de geleerde. ‘U overdrijft, mijn waarde. “Leeg” is een woord dat wij in de zielkunde nauwelijks toepassen. De symptomen die u noemt, doen mij eerder denken aan de zoge...

"Water!", juichte ik, toen ik in Hongkong dit blauwe vlakje zag, héél diep beneden. Ik heb het eerder beschreven in mijn blog post 'Waterdier' , hoe ik daar in Hong Kong met een juichend hart aan de oever van de Pacific stond, na mijn 'Anabasis' van vier weken door de binnenlanden van China - en hoe ik daar, toen ik de zee zag, "Thalassa, thalassa!" riep. Bijzonder, dat uit die hele klassiek opleiding zo'n simpel verhaal is blijven hangen: Xenophon die in zijn boek 'Anabasis' (= 'reis naar het binnenland') vertelt van zijn 'Tocht van de Tienduizend', hoe zijn soldaten na alle beproevingen van die barre tocht dwars door het Perzische rijk, over een heuvelrug de zee weer zagen - en in gejuich uitbarstten: 'De zee, de zee...!' Pure vreugde, catharsis. Waar het lied van de  Shake van de Week  over gaat, blijft - ondanks al mijn pogingen - raden. Misschien gaat het wel over water... Het is een 'Ghazal', een li...

 Shake v/d Wake : 'Jaw' , Ustad Shaukat Hussain, tabla,  van het album  'Madar' van Jan Garbarek.   Madar Jan Garbarek, tenor en sopraan saxofoons Anouar Brahem, oud Ustad Shaukat Hussain, tabla Opname: Augustus 1992, Rainbow Studio, Oslo Geluidstechnicus: Jan Erik Kongshaug Geproduceerd door Manfred Eicher “Tredend in de voetsporen van Ragas and Sagas, waar we Jan Garbarek in het schijnbaar onwaarschijnlijke gezelschap vonden van Ustad Fateh Ali Khan (neefje van Nusrat) om effect te sorteren, verbreedt de Noorse saxafonist op ‘Madar’ zijn horizon met de Tunesische oud virtuoos Anouar Brahem en Pakistaanse tabla speler Ustad Shaukat Hussain . Ustad Shaukat Hussain (1930-1996) De drie vinden een natuurlijke band in het lange ‘Sull lull’ , een bijna zeventien minuten durend gebed van scherpe en gevoelige interactie, waarbij Hussain voor de constante luchtstroom zorgt en de kameleontische talenten van Garbarek voortreffelijk aanvult. Het is een van de twee tra...