Shakinglife

Waar ik het nu eens  niet  over zal hebben … is over seks. Ha, ha. Seks is voor mij m’n hele leven een onverbiddelijk drama geweest, dus wat zal ik daarover beweren? Mijn opvoeding was een schijnheilige vertoning - over seks werd niet gesproken .  Wie dat wel deed was een patjepeeër, of op z’n minst was je ‘ordinair’ - ik hoor het m’n moeder nog zeggen: ‘een ordi naire  man’.  Met andere woorden,  niet  spreken over seks was een teken van ‘beschaving’. Hoe diep kan een ‘beschaving’ zinken… Maar ik kreeg een tweede kans: jaren later kwam ik een man tegen die zonder enige reserve over voortplanting (“seks dus”) praatte, zonder ook maar één seconde de verdachtmaking op zich te laden dat hij ‘ordinair’ was: Maarten Houtman - lees zijn autobiografische roman  ‘De andere oever’  of beluister ‘Zoals jij het vertelt gaat het de eeuwigheid in’,  zijn magistrale toespraak tijdens de sessie van april 1993 (zie  www.maartenhoutman.nl ). *** Die...

Gedrieën  (Hein, pa, ma). Foto Jan Zijlstra [klik om te vergroten] Er is geen leven dat nooit, al was het maar een ogenblik, onsterfelijk is geweest. Wislawa Szymborska Over de dood, zonder overdrijving   *** Ook toen was schoonheid aanwezig, eigenlijk altijd al... ... met het licht, de lucht, de voortbewegende wolken, met het leven wat in ieder mens zijn uitdrukking vindt. Maar de dood hoort daar ook al bij, in ieders bestaan - zoals ik ondervond op mijn nieuwe school in de stad. Toen de meester meedeelde dat Wim was overleden, klonk het terloops - zoals Wim er ook uit had gezien: onopvallend, bleek, hij had altijd al iets van een geest... Maar toen nóg een leerling overleed, huilde de meester - wat de klas ervoer als discriminatie tussen rijk en arm. Die tweede, een wat opgeblazen type, was als enigst kind nogal verwend door zijn welgestelde ouders in Kralingen - ik weet nog de straatnaam: de Charlotte de Bourbonlaan. Ik hoorde dat het huis vol had gestaan met zijn speelgoed....

Deel III van ‘Journey to California’ Wat vooraf ging: Deel I The  ‘Gates of Heaven’ , Deel II ‘Almost trapped in a Bad Movie’ Mijn eigen Californian Dream begon pas toen ik, na een verblijf van enkele dagen in het huis van de gastvrije Filipijnse familie van mijn reisgenote Loida in Chula Vista – op een bewaakte compound aan de rand van San Diego – naar een hotel in de stad werd gedirigeerd. Ik had het niet aan zien komen, het waren zorgeloze dagen geweest. Ik voelde me verbannen… Wel ging de lieve tante Sylvia mee naar Hertz om me op weg te helpen, maar er waren honderd wachtenden voor ons… Uiteindelijk huurde ik in de buurt van m’n hotel een  wijnrode Ford Focus  – die zich ontpopte als mijn trouwe kameraad in ballingschap. Ik moest bij ‘wijnrode Ford Focus’ denken aan ‘de man van de witte Subaru Forester’, die Haruki Murakami opvoert in ’De moord op Commendatore’ en daar op een schilderij wordt vastgelegd – weliswaar zonder gezicht… Maar waarom zou de autobezitter ook geen arc...

Samen op de bank op de ‘bonk’ – zoals de inboorlingen de fabriek noemden. [klik om te vergroten] Je noteert wat je invalt je herinnert je een bestaan waar de hand schreef in heelheid waar de oorsprong de oorsprong was waar het ‘in’ volgde op het ‘uit’. *** In 1946 verruilden we Utrecht voor Krimpen. Toen de verhuiswagen de fabriek op draaide  reed ik daar een nieuwe wereld mee binnen - direct voorbij de ingang stond een grote boom, daarna een wit huis, buitendijks langs de IJssel. Van dat huis herinner ik me de eerste zomer - het was nog laat licht, ik danste op het gazon, onder de watersproeiers van de betonfabriek, die mijn vader daarvoor had laten neerzetten - het zou de warmste zomer van de eeuw worden. Ook vogels zochten de koelte van het gazon op, maar als ik in de buurt kwam vlogen ze weg. Ik was verbaasd en een beetje verontwaardigd: waarom waren ze bang, ik was toch onschuldig? De eerste existentiële vragen dienden zich aan. ‘Schuld’ is een rekbaar b...

Gedachten bij de honderdvijftiende geboortedag van Geertruida Cornelia Müller , mijn moeder. Mijn moeder in 'het huis op de Mookerheide', betrapt door de fotograaf. Na de dood van mijn vader kon ze daar geen kant op - ze reed geen auto - en verhuisde naar Bussum, in de buurt van haar kinderen. Voor de rest maakte ze moeilijk contact. Ze was fel, kritisch en ontactisch, ik heb veel moeite met haar gehad. Maar ze had een goed hart. “De erfelijke conditionering heeft ermee te maken dat als je weer een keer op aarde mag komen, je een bepaald instrumentarium krijgt. Dat is je werkmateriaal, dat is niet iets bepalends. We gaan de mist in als we zeggen: ja, die erfelijke eigenschappen, dat is het, hè… Dat is helemaal niet waar, ieder mens die geboren wordt  ís al iets,  voordat hij zijn instrumentarium krijgt, voordat hij zijn erfelijke eigenschappen krijgt. God zij dank. Ik kan me niet voorstellen dat er een wereld is die bestaat bij die erfelijke eigenschappen. Dat is niet zo, we ...

 Voor Klaaske, die niet taalt naar vliegen, en mij grootmoedig liet begaan  Deel II van ‘Journey to California’ Als Amerika je teveel wordt, is Europa je tegengif – toen in 2004, en in dit Trump-tijdperk al helemaal… Daarom als Shake v/d Wake dit betoverend stukje Europese samenwerking: Tarkovsky, Russische cineast, Anja Lechner, Duits celliste en François Couturier, Franse pianist, samen goed voor fascinerende muziek tegen de achtergrond van magische beelden: https://youtu.be/R3ZZMR2WJ6c Na mijn vertrek uit San Diego was ik vlak langs Hollywood gekomen. ‘k Reed met m’n rode Ford Focus dwars door Los Angeles, over een eindeloze reeks verhoogde snelwegen en fly-overs. Mijn bestemming was Sequoia National Park, met zijn mammoetbomen die duizenden jaren oud zijn. Het ‘hoogtepunt’ is de General Sherman Tree: met zijn 83 meter de allerhoogste boom ter wereld, en een omtrek van 31,27 meter – niet alleen kinderen voelen zich er Klein Duimpje bij… Klik op de afbeeldingen om ...