Shakinglife

Zondag 29 december 2019 08:11, de hemel kleurt bloedrood op mijn balkon. Het jaar 2019 zit er weer bijna op. Zoals elk jaar, maakte ik ook dit jaar een nieuwjaarskaart, die Klaaske en ik rond sturen aan vrienden. Als het ontwerp dan uiteindelijk klaar is, komt de fase van de praktische uitvoering: het uitprinten en, zo nodig, het uitsnijden. Voor dat laatste gebruik ik een zg. 'afbreekmes': van het blad kun je telkens het buitenste segmentje afbreken,zodra dat bot is - daartoe druk je het schuin op een harde ondergrond, totdat het breekt. Ik doe dat meestal op m'n balkonnetje, waarop ik vaak sta te shaken - zie boven. Toen ik deze keer het mesje op de vloer drukte om het af te breken, kwam de gedachte voorbij dat ik m'n bril op zou kunnen zetten. Maar verder kwam ik niet, ik was te gepreoccupeerd. Maar toen een paar seconden later het mesje afbrak ... schoot het puntje met grote kracht in m'n linker oog. Ik verstijfde van schrik. Toen probeerde ik te voelen. Het dee...

... wat gebeurt er dan met zijn verhaal? Zoals toen Marten Toonder er in 1984 het bijltje bij neergooide? Daar zit voor mij iets heel ongemakkelijks aan: hoe kan een verteller, een kunstenaar, z'n verhaal in de steek laten... Want dat g aat toch altijd door, als never-ending-story? Oké, het is duidelijk, de andere kant van het verhaal is dat ons plezier, voor anderen  werk  betekent, zelfs héél veel werk. Waarbij de lezertjes, de beeldbuiskindertjes, de toehoorders, vaak héél kritisch zijn... Het is hard werken in de 'vermaakindustrie'... In het geval van Marten Toonder drong dat tot me door, toen ik las dat hij op z'n 73e met de Bommel saga stopte, omdat het  hem allemaal teveel werd... Iedere dag moest de volgende aflevering van de strip weer in de krant staan... Daarbij moest Toonder, na de fase van het eigen ontwerp, een heel netwerk aansturen: met de krant, met zijn eigen studio... En dat allemaal vanuit Ierland. ... en dan zat ik de volgende dag ongegeneerd met ro...

Geweldig, als je een boek aan het lezen bent – in mijn geval:  Grote verwachtingen  van Geert Mak, het vervolg op  In Europa,  nu over de jaren 1999-2019 – en je krijgt er gelijk een hele tv-serie bij cadeau... Die tweede tv-serie van Mak (20 delen, zondags op Ned. 2),   begon met een aflevering over het opkomend Moslim-terrorisme, én de reactie erop in onze contreien. Of hoe langzaam maar zeker alle Moslims gecriminaliseerd werden – en al helemaal als die er met z'n neus te dicht op stond... Dat overkwam Feycal Cheffou, die keer op keer hardhandig gearresteerd wordt – gewoon, omdat hij tijdens de aanslag op het Brusselse vliegveld Zaventem per vergissing voor een terrorist werd aangezien (‘Niet de man met het hoedje’). Zo krijg je een beeld van wat het ‘Ministerie van Angst’ met een willekeurige burger kan doen. Het vervult je met een diep wantrouwen tegen die ‘eigen vertrouwde samenleving’... Als je de uitzending niet gezien hebt, lees je hier ...

Ik heb het Eureka! Eureka! van Archimedes nagespeeld in bad. Klaaske en ik maken alle werkdagen de crypto-puzzle ‘In het midden’ van de NRC. Toen ik vandaag in bad lag, meende ik een woord gevonden te hebben. Ik sprong op, Eureka! , gleed uit ... en plonsde pardoes terug in het water – waarbij bij benadering 0,08 ton over de boorden sloeg. Ik voelde m'n botten, maar er bleek niks aan de hand te zijn, hooguit wat kneuzingen... De Griekse filosoof Archimedes in zijn bad (anonieme houtsnede uit de 16e eeuw). Rechts de kroon van Hiero van Syracuse, waarvan hij het goudgehalte wilde meten. Anders dan Archimedes, ben ik daarna niet van vreugde naakt door ‘Landal Sluftervallei’ gaan rennen, ik bedoel, een puzzel in de krant oplossen heeft zijn grenzen. Maar de mijne ben ik dus nog steeds aan het verkennen... Die puzzel schenkt ons trouwens elke dag veel vreugde. Als we ergens koffie gaan drinken, nemen we hem mee en dan zitten we, pen in de hand, al gauw voorovergebogen ons b...

De maan herinnert me altijd aan wie ik ben: een wezen van sterrenstof tijdelijk verblijvend op aarde en dat het enige wat telt mijn essentie is Niet om draken te verslaan in auto's te racen niet om in de keuken te staan of gedichten te schrijven maar om heel dicht bij mijzelf te blijven En al die avonturen hier die me zo vreselijk bezighouden me kluisteren aan dit bestaan worden me geschonken om niet – een herinnering in de avonduren bij het slapen gaan.

Zie mij zien wat ik zag voel mijn gevoel met je antenne weet mijn weten onwetend voorbijgaan in de wind van de tijd Hoor mijn oren horen - it's bluetooth, man - mijn charme charmeren mijn ongelukken gelukken Aan het strand is het hoogwater beneden de wolken, zee, aarde kijk! de contouren van Europa... de grote verwachtingen van Mak En dat komt allemaal samen in een woordloos bewustzijn. de woorden afgeroomd, de beelden afgebeeld De lucht is gebroken de maan hoog aan de hemel staat nu ook hoog boven Europa de contouren van de macht

Net toen ik over Zakir Hussain wilde schrijven, kwam er een droom boven. Zodat het verhaal over tabla fenomeen Hussain – hier in samenspel met Dhafer Youssef en klarinettist Husnu Senlendirici – even naar de achtergrond verdween. Ik droomde dat ik zou optreden met m'n klarinet. Maar op het moment dat ik het koffertje opende om m'n instrument te pakken, besefte ik dat er iets mis was ... m'n klarinet?? Want ik had in tijden geen klarinet meer gespeeld, die ligt al jaren ongebruikt bovenin een kast, met lekkende kleppen en een dito riet. Al vijfentwintig jaar... Ondanks die twijfel besteeg ik in mijn droom toch het podium, en toen ik daar rond liep, bleek mijn 'klarinet' een plastic altblokfluit te zijn – waar ik wel aardig mee overweg leek te kunnen... De laatste keer dat ik op m'n klarinet speelde was op onze woonboot ‘Hobbitstee’. Ik zou toen een demonstratie geven van m'n kunnen ... voor ons blokfluitclubje van vijf, waar we toen al een tijdje mee samensp...