Shakinglife

Deze hemelse muziek had ik vorige week voor onze laatste shake-avond in gedachten. Maar het liep allemaal een beetje mis, ik kon het nummer in mijn iPhone bibliotheek niet vinden - vreemd genoeg het album wel: het legendarische ‘Dawn Dance’ van Steve Eliovson en Collin Walcott, hier al eens eerder besproken. En, ja, ook dit gaat over Afrika - haar ritme is heel mooi in deze muziek gevangen... In de krant schreef Bram Vermeulen dat Westerse correspondenten in Noord-Afrika (waar wij onze nieuwe grenzen leggen...) de emigratie ‘de nieuwe aids’ noemen ... veel slachtoffers, veel ontbering, veel ontmenselijking, eindeloos lijden... Dat confronteert onze ego's er weer eens mee hoe eindeloos we hier het belang van onze eigen persoon opblazen, over grenzen en continenten heen... Het Wereld Natuur Fonds spreekt liever over onze ‘Ecologische voetafdruk’ - klinkt wat minder beladen, hoewel... Onderstaande voetafdruk - ‘footprint’, zoals de Engelsen zeggen - kwam ik tegen op het fietspad rond ...

Toen ik gisteren met m'n iPhone al shuffelend aan 't shaken was, regen de onderstaande nummers – Shata ‘Shatahat’ / Ag Ishq Di – van twee Sufi grootheden zich moeiteloos ineen: Dhafer Youssef / Ustad Nusrat Fateh Ali Khan ... coïncidenties ... Om toch wat actie te hebben, hierbij de trailer van Abu Nawas Rhapsody van Dhafer Youssef Coïncidentie is surfen op de golven van het lot. Alles lijkt samen te komen in die ene gebeurtenis ... maar is het leven niet één grote coïncidentie, het bewustzijn één moment waarin alles gebeurt... “Alles bestaat maar één moment,” zoals de oude Boeddhistische psychologie ons leerde – het gerucht ervan drong al vroeg tot me door, maar ik heb er een leven over gedaan om het te begrijpen. Maar echt begrijpen doe je pas als je doet: gisteren shaketen we op een ‘coïncidentie’, twee nummers die, kop en staart, verwoven lijken te zijn, één ritme wat je aanzet ... en waar je je op laat drijven. Dhafer Ali Khan / Ustad Youssef tekenden ervoor, hun energi...

Anton Pannekoek Institute for Astronomy In de ‘Nacht van de Nacht’, op 27 oktober j.l., begaf ik me met Emilie per auto naar het Amsterdam Science Park, voor een sterrenkijkavond in het  Anton Pannekoek Institute for   Astronomy,  onze eigenste sterrentempel. We hoopten daar door een kijker een glimp van de maan op te vangen, die rond die tijd volmondig aan de hemel stond. Of wie weet wel de Ster van Bethlehem... Het leek er eerst op dat de TomTom het adres (nr. 904) kende. Maar hij voerde ons – dom dom – in het donker over paden en lanen, langs een keur van wetenschappelijke instituten, dwars door het totaal verlaten Science Park, zonder bij het  Anton Pannekoek Institute for   Astronomy  te geraken ... tot we gelukkig toch nog een sterveling zagen. Toen was een parkeerplaats gauw gevonden, al konden we menig paaltje en muur maar nauwelijks ontwijken... We zagen een ingang waar licht brandde, maar het leek verlaten. Waren we toch verkeerd? Waren we misschi...