Shakinglife

  Voor Klaaske   Albrecht Dürer, Feldhase, 1502 Toen ik tijdens een diepe crisis in mijn leven de boeken van Carlos Castaneda las en daar de figuur van Don Juan Matus tegenkwam, drong het tot me door dat ik geen behoefte had aan meer van hetzelfde – ik had toen inmiddels al dertig jaar ‘op school gezeten ’. Ik had behoefte aan een ‘ levensgids ’ , iemand die je kon invoeren in ‘ a separate reality’ – i k werd me voor het eerst bewust dat ik grote behoefte had om ingewijd te worden... Nu ik eraan terugdenk, hebben sindsdien een aantal mensen mijn pad gekruist die zich voor mij als gids hebben opgeworpen. A ls zo'n diepe behoefte ontstaat, lijkt het alsof het leven je dat aanreikt... Daarvan begin ik nu pas een vermoeden te krijgen... Toen ik na m'n militaire dienst in Amsterdam kwam, was Klaaske m'n vooruitgeschoven post. Ik vond een kamer bij haar in de buurt, mijn bedje was gespreid. Intussen nam ik mijn psychologie studie op – waar zij toen al twee jaar mee bezig was...

Nee, je hoeft mij niet te benijden... De weg die ik volg gaat door een diep dal langs de stroom - van de tijd, van het leven - die het in miljoenen jaren heeft uitgesleten, eer ik was, ver nadat ik niet meer zal zijn Ja, ik ben nu volwassen geworden en draag overhemden die wel gewassen maar niet gestreken hoeven te worden want het lijf moet nog lang mee - nou ja, dan toch voor de tijd die me rest... En natuurlijk moet er gegeten worden de details van de maaltijd, van gerechten, ingrediënten die gekocht moeten worden... het overleven regelt dat alles soepeltjes en je mag er nog van genieten ook Ik ben blij dat ik handen heb, dat ik niet als een hond voor de deur hoef te wachten, dat ik voeten heb, die, als waren het wielen, stapsgewijs de weg zich doet voortwentelen - toch kan menigeen zonder ziel leven... Ik benijd de eenvoudigen van geest die, bevrijd van de hot spots van het ego, je begroeten als bij een eerste ontmoeting - die het er niet om gaat wie de beste is, maar heel naïef de ...

Het eerste Tao-zen weekend dat ik meemaakte – het was in Casa Carmeli in Vogelenzang – zat ik daar maar op m'n bankje op m'n adem te letten... Ik vond het maar niks en ik vroeg Maarten Houtman na afloop "of ik dan niet meer naar het zingen van de vogels mocht luisteren..." Achteraf gezien is het duidelijk dat ik mezelf iets oplegde – iets wat Maarten in al die jaren kennelijk nooit helemaal heeft kunnen wegnemen, ondanks zijn 'weg van niet-dwang', ondanks die eindeloze, bevrijdende gesprekken over zelf ontdekken... Was het misschien dat bewegingsloze zitten – ‘stilzitten, Hein!’ – wat dat veroorzaakte? Ik heb wel eens een beeld gehad van een circus waar ik samen met de andere 'wilde dieren' getemd moest worden, met Maarten als dompteur... Het shaken was voor mij dan ook een enorme bevrijding, een nieuwe weg –  mijn weg. En had Maarten – die het zelf op z'n negenentachtigste nog uitgeprobeerd had – er ook niet van gezegd dat hij gemerkt had “dat h...

... 'k kan maar niet genoeg krijgen van ' Dawn Dance ', het fantastische album van Steve Eliovson en Collin Walcott van Oregon - waar al meerdere malen aandacht aan geschonken is. Hierbij het nummer ' Wanderer ' - heel toepasselijk voor 't bijgaande gedicht. De zwerver Alles waarover we uitgesproken zijn vang ik als een nieuwe regel in m'n leven alles wat ik nodig heb blijkt al klaar te staan: dit scherm om te schrijven, regel voor regel, mijn ziel om uit te beitelen, toets na toets. Het was langs een weg met begroeide berm dat ik vervolgens ook m'n fiets kwijtraakte - ergens verstopt tussen de bosjes, maar waar? Er schemerden huizen tussen de bladeren – ik moest plassen, maar als ze me betrapten... Te laat op m'n werk, ik moest naar ze bellen maar waar is m'n tas, m'n telefoon, m'n geld? Ik vroeg voorbijgangers om hulp, om raad, 'k vroeg ten einde raad een telefoon te leen – maar kreeg een toegeworpen die het niet deed Dan zie...

Shake v/d Wake is ‘ Taos ’, van het album ‘Oregon’ van het gelijknamige ensemble Oregon . Ze worden officieel ingedeeld bij de ‘New Age-muziek’, maar dat komt vast door de sitar van Collin Walcott, voor mij is het echte jazz. Collin kwam indertijd om op de Oost-Duitse Autobahn - een gegeven dat heel lang blijft hangen... Ik schreef het al, ik had ' Orange Blossom ' gemist toen ze op 22 februari speelden in  Muziek Gebouw aan 't IJ - maar ik had toen nog nooit van ze gehoord. Onderstaande video-opname van een live concert op 16 oktober 2014 voor FIP, de muzikale publieke radiozender van de omroep Radio France (vandaar de gelikte opnamen) gaf me een herkansing. Ik heb er gebiologeerd naar zitten kijken, net als eerder naar hun nummer HABIBI van  28 februari . Daar schreef m'n vriend Aloys me toen over: Die zangeres Hend Ahmed Hassan is erg goed, mooi om te zien en prachtig gekleed in die bedoeïen-jurk en met mooie sieraden. Die violist maakte ook veel indruk. Ook ritmis...

ZEN (l'empereur est mort) Lange tijd een magische klank een krachtig nieuw statement van een geheel eigen gelijk wat is er van ZEN gekomen? Kamikazepiloten voor de keizer gewelddadig van hier tot Tokyo monniken in vliegende bommen  luid de bel voor hun laatste uur En wij, stil zittend op ons bankje, hebben onszelf slechts gedwongen een denkbeeldige stilte in te gaan een soort verlichting te bereiken Later hoorden we van niet-dwang en luisteren naar 't lawaai in jezelf en dat je 't van niemand kon horen je ZEN alleen zelf kunt ontdekken  French Zen L'angélus a sonné Un chien s'endort à mes pieds J'ai eu le courage De ne rien faire Les heures sans heures Ont glissé Sur l'horizon N'emportant que ce jour, J'ai eu le courage De ne rien faire Zen je suis zen Que les ans passent Que le temps s'y passe Moi ça y est je m'en défais De ces heures gloutonnes Qui me mangent tous les jours Zen je suis zen Zen, ô que je suis zen Je mange la vie et le vent J...