Shakinglife

*** Tweede vervolg op   Silk Road to Empire of Heaven  *** Minkia houtsnijwerk in het City Park in Lijiang [klik om te vergroten] Ik fotografeerde deze houten schijf in 2011 in het stadspark van Lijiang (Yunnan, ZW China), aan de voet van het 'Moon Embracing Pavilion' (zie ook het fotopaar in de aflevering van 14 april). Moon Embracing Pavilion, Lijiang Park [klik om te vergroten] Op zoek naar een uitleg bij deze intrigerende figuren, bladerde ik in The Forgotten Kingdom (1957), van de Rus Peter Goullart, die rond WOII tien jaar in Lijiang doorbracht (zie de twee vorige afleveringen), een stad die bewoond wordt door het volk van de Naxi's. In hoofdstuk IX besteedt Goullart ook aandacht aan andere 'minorities' die in die streek wonen, en vertelt dan het volgende verhaal over de Minkia's: "De Minkia waren het meest bekend door hun griezelige vaardigheid in metselwerk en timmerwerk, waardoor de stam beroemd werd in de hele provincie Yunnan en tot ver over haa...

*** Eerste vervolg op   Silk Road to Empire of Heaven  *** Ik vond op YouTube deze video van een concert van het Naxi Orchestra in de Naxi Music Academy in Lijiang met prachtige portretstudies. Het zijn beelden die getuigen van een ontroerende toewijding, bijna letterlijk ‘tot de dood erop volgt’. We krijgen de volgende informatie over de achtergrond van de muziek: Dongjing music was introduced to the Nakhi from the central plains during the Ming and Qing dynasties, and today it is the most well-preserved musical form in China. At least four unabridged orchestras exist in and around Lijiang, and these characteristic bands are famous for their 'three-olds': first, old men (most of the players are over 70 years old); second, old musical instruments (many are antiques dating back more than 100 years, some of which can not be seen in other places); third, old songs (all are antiquated classical music). ️ We zagen in de vorige aflevering dat Peter Goullart, schrijver van...

Opgedragen aan mijn vriend en leermeester Maarten Houtman, wiens 100e geboortedag we deze maand vieren -  die me op het laatst van zijn leven stimuleerde vooral nog een grote reis te ondernemen, “voordat het niet meer zou kunnen.” Ik had me geen zorgen hoeven maken of ze er ooit zouden komen ... maar ik ben toch heel blij dat het  Silk Road Ensemble nu toch de weg naar het Hemelse Rijk gevonden heeft... Ze bleven lang hangen in de bergen van Centraal Azië, waar ze in samenspel met kamancheh speler Kayhan Kalhor (zie o.a.: ‘Improvisation is flying’ ) lange tijd vertoefden. Ik maakte daar indertijd het volgende statement over: De muzikale verkenningen van  The Silk Road Ensemble  - ‘A Playlist Without Borders' - zijn zo breed en gaan zo diep, dat het je de angst ontneemt voor het onbekende. Je kunt dan onbevreesd een volgende hoek omslaan, een nieuw avontuur aangaan. Zo ben ik nu bij de 'Persian and Indian improvisations' van Ghazal aangekomen (een project van kaman...