De laatste keer
De laatste keer dat ik Maarten Houtman meemaakte, was drie dagen voor zijn overlijden – op 5 januari 2011. Ik had gevraagd of ik – op haar verzoek – een vriendin mocht meenemen, die hem welbekend was: Erna Heijligers. [1] Ze leed al jaren aan kanker, haar ziekte bereikte langzaam maar zeker een kritiek stadium. Na aankomst in het paviljoen in Berg en Bosch waar hij lag, hebben we met z’n tweeën even aan zijn bed gezeten. Daarna trok ik me terug achterin de kamer, wetende dat Erna graag met hem over haar naderende einde wilde spreken. Aanvankelijk leek Erna alleen maar afscheid van Maarten te willen nemen en ze bedankte hem voor de steun die ze van hem ondervonden had - totdat Maarten haar op de vrouw af vroeg: “Je had een vraag aan me…?” Toen vertelde ze hem dat ook zij voor de dood stond… Hoewel ik het gesprek van een afstand volgde, probeerde ik me toch zoveel mogelijk onzichtbaar te maken. Ik wilde Erna inderdaad de kans geven met Maarten te praten, ook al bleef ik daar zitten...