Shakinglife

Voor mijn broer Meino Wie niet gelooft dat het geloof bergen kan verzetten (1 Korintiërs 13:2) - en in ons platte Holland weet iedere amateur-exegeet dat de Heilige Schrift daarmee 'dijken verzetten' bedoelt - nodig ik uit om met mij als 10-jarige mee op huisbezoek te gaan in de stormnacht van 31 januari 1953, 3-hoog in het eerste flatgebouw dat bij ons in het bekrompen Krimpen godslasterlijk was neergezet. De man heette Dick (haar naam weet ik niet meer), samen vormden ze een 'jong koppel' uit de kerk, waar wij en famille vanuit een godsdienstig-sociale bevlieging (wat je noemt...) naartoe liepen - al was het in mijn geval dan inderdaad meer 'naartoe woeien'. Ik zal nooit vergeten hoe ik, na afloop van het bezoek, op drie hoog me aan de spijlen van het hekwerk moest vastklampen - handje om handje, spijl na spijl - om niet als een pluisje naar de polder beneden geblazen te worden. Mijn oudere broer en ouders hadden, worstelend met de wind, kennelijk zo hun eigen...

De ‘boksboom’ in Midlaren - ingeknotte oerenergie... Al heel wat jaren kom ik langs dit wezen - een boom die daar, langs de weg van Midlaren naar Zuidlaren, zomaar staat. 's Zomers draagt hij een weelderig groene hoofdtooi, en 's winters hoor je hem knotteren en stotteren van  woede over zoveel mismakende inknotting - klaar om iedere passant een dreun met zijn uitgespreide boksarmen te verkopen: ‘En garde, ik sta nu naakt en mismaakt voor je, maar ik sta klaar en daag je uit om, bij ook maar het minste teken van hoon, uit te halen met een dodelijke dreun van mijn knotvuisten...’ [klik om te vergroten] Ik ben ook deze keer bij de boom langsgelopen - hij was alweer flink uitgelopen. Ik maakte een diepe  reverence voor haar - want wat voor een schoonheid komt je daar tegemoet... Nadat ik me opgericht had, vroeg ik de boom of zij mij haar Ware Aard wilde onthullen - en hoorde in het ruisen van de wind in de takken toen het volgende verhaal: "In een vorig leven was ik Admiraa...

Afgelopen woensdag raakten we een beetje in trance van de shake-muziek, best wel bijzonder... We shaketen op Marokkaanse Sufi muziek van  The Master Musicians of Joujouka,  oeroude traditionele muziek, waarvan gezegd wordt dat ze een helend vermogen bezit. In het volgende interview wordt er een locale kleur aan gegeven: Het uitstervende dorp in het Rif gebergte werd aan de vergetelheid ontrukt, toen er in de vijftiger jaren een Westerse musicus neerstreek - gevolgd door vele anderen, onder wie Brian Jones. Het nummer wat wij deze week draaiden kwam van het album The Road to Joujouka . Muziekwe b geeft er uitleg bij: Jajouka is een dorpje in het noordoosten van Marokko, gelegen aan de voet van het Rifgebergte. Het dorp is vooral bekend vanwege zijn unieke muziek, die naar verluid al 1300 jaar wordt doorgegeven van vader op zoon. De lokale volksmuziek bestaat uit hypnotiserende trommels en fluiten die de muzikanten en hun toehoorders in een trance brengen. Al vanaf de jaren vi...