Shakinglife

Vanaf mijn balkon, 28 februari 2019 6:59 [klik om te vergroten] Wakker worden en niet weten waar je bent. Zo voelt het soms als je muziekspeler op 'shuffle' staat en je een mix van je eigen muziek voorgeschoteld krijgt: verdwalen in je eigen muziek ... waar ben ik ... wie zijn dit - maar dat vraag je niet eens, je wil het gewoon niet weten... Wat een genieten is het in een zo'n totaal onbekend universum... En als het dan ook nog bij het begin van de dag is, met een maansikkel boven de rozevingerige dageraad, dan is het mysterie compleet... Lost in space ... hier begon de dag mee, onaardse klanken van Armin van Buuren. Bij de volgende was de verwarring zo mogelijk nog groter: van wie is die ongelofelijke stem - een vrouwenstem? - die fuga van instrumenten... Je laat je meevoeren in het onbekende... 'k Had echt geen idee wie het was, terwijl ik hem toch al jaren ken... Helaas kan ik deze muziek niet in the blind presenteren, maar probeer er maar wel zo naar te luistere...

‘The Cloud of Unknowing’ is geen Oosterse mystiek, maar blijkt stevig verankerd te zijn in de Joods-Christelijke traditie – als je dat van een wolk tenminste kunt zeggen... In de woorden van Alan Watts : “There's a very interesting mystical treatise of the 14th century, called ‘the Cloud of Unknowing’, showing how the highest form of prayer, contemplative prayer, was that in which all concept of God had been left behind. Where, in other words, one completely let go of clinging to God. And this was the supreme act of faith. So that you don't any longer need an image, because this gets in the way of the reality.” De 14e eeuw werd niet alleen bekend door de pest, maar ook door de talrijke mystici die ze voortbracht, zowel in Engeland als op het vasteland: in Duitsland Meister Eckart, in de Lage landen Jan van Ruusbroec en Geert Groote. Geen Brexit voor mystici ... maar dat was natuurlijk nog ruimschoots vóór de ‘Act of Supremacy’... De Bijbelse achtergrond van de gedachte van de...

Vannacht voltrok zich beneden m'n raam, aan de voet van de flat aan de overkant, zo'n modeloperatie van de moderne samenleving. Waarschijnlijk was er een gaslek. Eerst zag ik een wit dekentje over de straat, dat schuim moest zijn. En er waren mannen in regenpakken, auto's van Liander en een graafmachientje dat een diepe kuil groef waar de halve nacht in gewerkt is. In de loop van de nacht was alles verdwenen en de straat weer gemaakt. Hoe anders is het leven in de vluchtelingenkampen van Polisario - het front ter bevrijding van de Westelijke Sahara - over de grens met Algerije... Ik zag troosteloze beelden van afval, resten van muren en nu en dan een magere geit, die getuigden van een uitzichtloos leven van bittere armoe in de woestijn. Toch hebben de  Sahrawi's die er leven ondanks alles hun eigen muziek, en zelfs een eigen 'muziekschool'! In 1998  ondernamen vier Europese producenten een moeizame reis naar de Sahara, mét hun opnameapparatuur, om traditionele ...

Maarten Houtman Kijk, ik heb hierboven 'meester' niet met een hoofdletter geschreven. Maarten had zo'n hekel aan die kwalificatie... Alsof je méér bent – zelfs meer dan meer: meest-er. En dan denk ik: wat is de wereld toch dom... Toen ik pas op het Facebook ' Vrienden van Maarten Houtman ' (32 leden) een annonce plaatste voor onze nieuwe serie Meester Okada en het geheim van de adem (met vijf sessietoespraken van Maarten), zag ik daar toevallig een door Facebook 'voorgesteld groep' verschijnen, met de naam 'Breath, you are online' , fans van de 'Philosophy & Practice' van Thich Nhat Hanh (141.902 leden). Nou heb ik indertijd een 'trauma' opgelopen aan Thich, dus met mij kun je niet rekenen. Ik maakte hem in de tachtiger jaren een weekend mee in Meditatiecentrum De Kosmos, waar hij bij ons werkgroepje kwam zitten. Hij begon z'n onderricht, tot iemand ouder gewoonte getrouw in een schriftje begon te schrijven. Waarschijnlijk z...