ShakingLife

Rabenüberschwärten Weizenwoge. Welchen Himmels Blau? Des untern? Obern? Später Pfeil, der von der Seele schnellte Stärkres Schwirren. Näh’res Blühen. Beide Welten. Paul Celan, Unter ein Bild In het Groninger Museum opent 30 november de tentoonstelling Hoe Van Gogh naar Groningen kwam , ‘over eigenzinnige Groningers en ondernemende studenten die de moderne kunst in 1896 naar het Noorden brachten.’ In dat jaar 1896 waren schilderijen te zien die later beroemd zouden worden, maar nog geen titel hadden. Zo beschreef een krant een schilderij als „zeer hard geel, bijna schreeuwend geel; daarboven een hemel van een pijnlijk doodelijk blauw, en uit den storm van het koren vliegen eenige zwarte raven omhoog” – wat haast wel moet verwijzen naar ‘Korenveld met kraaien’ (1890). NRC 26 november 2024: ‘Hoe in 1896 zes studenten met succes het werk van Van Gogh voor zes dagen naar Groningen haalden.’ in mijn ouderlijk huis in Nijmegen, hing boven het boekenkastje rechts jarenlang een repro...

Toen ik mei 2008 op aanraden van Maarten Houtman met ‘ shaken ’ begon, vertelde hij dat deze oefening – de specialiteit van de Balinese ‘Energy master’ Ratu Bagus – stoelt op de ‘latihan’, een oude Javaanse esoterische traditie, die bij Maarten kennelijk een weerklank opriep. Ik zocht naar ‘latihan’ op het internet en kwam het boek‘Concerning Subud’ [1] tegen van de Engelsman John Bennet , waarvan de inleiding, De betekenis van ‘Latihan’, hier opgenomen is: 1. De betekenis van ‘Latihan’ Het Indonesische woord latihan kan niet adequaat worden vertaald. De wortel ervan, latih, brengt het idee over van vertrouwd raken met iets, het assimileren en in jezelf opnemen. Het dichtstbijzijnde equivalent is waarschijnlijk training. De algemene vertaling "oefening" is misleidend in zoverre het wordt geassocieerd met het idee van een bepaalde vorm van werk, zoals fysieke, mentale oefening of religieuze oefening. Dit alles heeft betrekking op het "werken van buite...

Wie door deze deur gaat, kan niet meer terug – Per me si va ne la città dolente... Als je goed kijkt, kun je zowel de schim van de koper (r.) als van de verkoper (l.) zien. Geïmponeerd door het wijdse uitzicht over het NDSM terrein in Amsterdam-Noord, vanaf de 10e verdieping van The Cube (zie de uitbouw ervan rechtsonder), heb ik vrijdag mijn handtekening gezet onder de verkoopakte van mijn studio aan de Jisperveldstraat, waar ik sinds 1995 woonde . Nu de akte is gepasseerd, kan ik me weer verenigen met Klaaske aan de Elpermeer – waarmee een oud verbond hersteld is, een oude stam herenigd. Een abuis selfie bij aanvang van de ceremonie, waarop ik zorgelijk kijk: Heb ik de terrorisme toets doorstaan? Deugde de stichting wel waarvan ik voorzitter ben? De twaalf apostelen van Hanna hangt nu op de Elpermeer.

Nu mijn ziel ingelogd is op de Elpermeer (naar mijn wachtwoord blijft het gissen) is het tijd om stil te staan bij het efemeer van ons vluchtig en kortstondig leven – want zielsverhuizen doe je maar één keer. Voor mijn gevoel nog vrij recent – ook al is het inmiddels vijftien jaar geleden: op 18 april 2009 – had ik een gesprek met Maarten Houtman, naar aanleiding van het feit dat ‘Lekepraat’ toen werd uitgegeven. Ik had dat laatste interview met Maarten op een Cd gebrand, die ik bij mijn recente verhuizing tegenkwam. Ik was hem glad vergeten... Over ‘Lekepraat’ In de nadagen van Meditatiecentrum ‘De Kosmos’ in Amsterdam nodigde Maarten Houtman, zenleraar en nestor van de Nederlandse zen beweging, zijn collega Nico Tydeman uit om gesprekken te voeren over hun beider passie: de zenmeditatie. Ondanks de verschillen, werkten ze vanuit dezelfde inspiratie. En bovendien waren ze oude vrienden. Uiteindelijk werden in totaal twintig gesprekken gevoerd, die zich uitstrekten over d...