Shakinglife

[klik om te vergroten] Hé maan waarom kon je niet wat hoger staan, je verdwijnt precies achter de dakgoot van die flat die ik toch al zoveel uren heb moeten verduren. Uit frustratie net een cracker belegd met de laatste jam - en straks dan? zeker droog brood eten. Nee moeder, zo zijn we niet getrouwd... Maar wacht eens, daar bedenk ik wat, ik kan gewoon een end met je meelopen... weliswaar niet verder dan de muur van de buren, maar dat geeft voldoende tijd om... Hé broeder, zie ik je nog eens terug, volgende jaar of misschien in een volgend leven? Ik weet natuurlijk niet hoe je dan zal staan, 'k heb geen verstand van maanstanden - laat staan van maanstonden. Hé hoeder, fijn dat ik met je mee kon dansen, het leven is maar kort, het balkon maar smal, maar in de extra tijd die je me gaf heb ik de lente gevierd, middenin de heetste nacht. Ach, ik ben maar een beginneling.

[klik om te vergroten] Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal. Psalm 121 : 1 Hoewel de bijbelse contreien lijken te grossieren in heilige bergen – de Tempelberg, de berg Sinaï, de Ararat – wringen de exegeten zich bij psalm 121 in bochten om uit te leggen dat het God zelf is die daar helpt, en niet de berg. Bij Maarten Houtman is er wél een verhaal van een berg die te hulp kwam. Toen hij als verpleger in de dodenbarak van het jappenkamp met dysenterie besmet raakte, was het de blauwe berg, die hij over de omheiningen heen in de verte kon zien liggen, die hem redde: “Hij herinnerde zich van het halve uur in de zon, elke middag, om zich te desinfecteren, dat de blauwe berg hem soms wenkte als hij leeg en verloren naar zijn goedige top keek, waar kleine wolken in een krans heel langzaam omheen bewogen. Dat er heiningen en wachttorens tussen waren, deed er niet toe. Soms breidde de berg zich helemaal uit tot de man zodat hij kon worden opgenomen in de liefelijkhe...