Shakinglife

Hoe groter de de afstand die je ervaart tussen jezelf en de ander - ook al is het in deze tijden 'maar' die bewuste anderhalve meter - hoe groter juist de behoefte aan menselijke nabijheid is. Om gewoon even iemand te kunnen aanraken, misschien even te knuffelen, zeg maar de 'aaibaarheidsfactor'. Of er even samen te zijn, zoals je dat in het meditatieve 'zitten' ervaart. Nieuw van ECM: Benjamin Moussay - Villefranque, van het album 'Promontoire'. Het zal ook wel niet voor niets zijn dat er in deze zelfde dagen een run op de dierenasiels plaatsvindt, alle levende have op vier poten wordt geadopteerd - na daar eerder soms achteloos achtergelaten te zijn... Het roept bij mij de herinnering op aan de tijd dat ik tegen de vier muren van mijn studio aanvloog, als een opvliegende vogel die de opening maar niet wist te vinden - dat was een 1½m die bij mij vanbinnen zat: een onoverbrugbare tijd/afstand tot mijn medemens, die mijn geest mij oplegde, mijn verl...

Voor Ayn , voor haar 50e verjaardag. Na de bewogen zestiger jaren, waren we inmiddels onderdoken in de flower-power, een tijd waarin we in extase luisterden naar de Indiase concerten in de Mozes en Aäronkerk, helemaal vooraan, op een tapijtje... Maar toen, net over de grens van die Sixties, verscheen in deze zelfde sfeer van flower-power,  Ayn ten tonele. Godzijdank. Recente concert-opname van de legendarische tabla speler Zakir Hussain , met op de  bansuri (bamboefluit) Rakesh Chaurasia,  een neef van die andere legende,  Hariprasad Chaurasia , die om de twee jaar in de  Mozes en Aäronkerk optrad. Aan Ayn ontdekte ik voor het eerst dat een kind niet 'maar' een kind is - 'kinderachtig' dus - maar een soeverein mens... Ze was 'vroeg wijs' - wat me fascineerde. Zoals op de dag van m'n vaders begrafenis... Die dag begon natuurlijk vanaf het 'huis op de Mookerheide' - door hem 'Koïnoor' gedoopt, 'Berg van licht', zijn kortstondige droo...

Voor deze laatste 'Toekomstmuziek' (tenslotte, de toekomst is al begonnen...) ben ik midden in de nacht van mijn onderduikadres bij Klaaske naar mijn studio vertrokken. Ik voelde me als die buitenlandcorrespondenten, die  on the spot  hun verslag doen - zoals dezer dagen Ilja Leonard Pfeijffer uit het rampgebied Genua voor de NRC. Mijn trekpleister was gewoon het vrije uitzicht op de 'Supermaan', die volgens de Volkskrant 'als een kosmische schijnwerper aan de hemel staat' (daar hoef je dan weer geen buitenlandcorrespondent voor te hebben). De Tunesische oud speler en zanger Dhafer Youssef, over zijn leven en zijn muziek. Maar er is meer. In deze zevende aflevering wil ik ook nederig Gods Schepping herdenken, tenslotte daarvan rustte Hij op de zevende dag, aldus de overlevering. En wij rustten al duizenden jaren, elke week, op de sabbath, op de zondag, met hem mee van ónze gedane arbeid - 'schepping' zou ik het nauwelijks durven noemen... Toch denk ik ee...