Shakinglife

[caption id="" align="aligncenter" width="600"] Klaaske met iPad op haar lievelingsplekje[/caption]   Vertel me, o Muzen, het verhaal van de man des vredes, die vredesapostel - ooit dienstweigeraar en‘polemoloog’  – die ging ontdekken dat hij vanbinnen een vulkaan was. Hij kwam bij de minste geringste aanleiding tot uitbarsting, vooral aangedaan onrecht zette hem in vuur en vlam… Hier is hij net terug van de tandarts bij Minerva's Plein, onder de hoede van Klaaske, zijn liefhebbende vrouw  – blijf luisteren naar het verhaal dat het Lot voor hem spon: Onlangs liep ik samen met Klaaske langs de Minervalaan, van het Plein naar station Zuid. Er was een kies getrokken.  Ogenschijnlijk was het een makkelijke trekking geweest, die zich in alle voorkomendheid leek te hebben voltrokken  – 't was de stilte voor de storm, elke stap nam mijn woede toe... Aanvankelijk keerde die zich onnavolgbaar tegen mezelf, mijn eerste gedachte was...

De laatste keer dat ik Maarten Houtman meemaakte, was drie dagen voor zijn overlijden – op 5 januari 2011. Ik had gevraagd of ik – op haar verzoek – een vriendin mocht meenemen, die hem welbekend was: Erna Heijligers. [1] Ze leed al jaren aan kanker, haar ziekte bereikte langzaam maar zeker een kritiek stadium. Na aankomst in het paviljoen in Berg en Bosch waar hij lag, hebben we met z’n tweeën even aan zijn bed gezeten. Daarna trok ik me terug achterin de kamer, wetende dat Erna graag met hem over haar naderende einde wilde spreken. Aanvankelijk leek Erna alleen maar afscheid van Maarten te willen nemen en ze bedankte hem voor de steun die ze van hem ondervonden had - totdat Maarten haar op de vrouw af vroeg: “Je had een vraag aan me…?” Toen vertelde ze hem dat ook zij voor de dood stond… Hoewel ik het gesprek van een afstand volgde, probeerde ik me toch zoveel mogelijk onzichtbaar te maken. Ik wilde Erna inderdaad de kans geven met Maarten te praten, ook al bleef ik daar zitten...

  God laat zich niet hacken - eindeloos zijn mijn pogingen toegang te krijgen tot Uw zwaar beveiligde domein, alle sleutels, alle wachtwoorden in de wereld heb ik uitgeprobeerd.    Heer, ik smeek U, geef mij toegang tot Uw geheime domein - ... of zou ik het zelf zijn die in het bezit is van de codes, Uw beheerder die sluimert noch slaapt, die op U wacht in het holst van de nacht.   Ik moet het zelf ontdekken dat ik alleen U toegang kan geven, de deuren openen voor Uw aanschijn U ontvangen als een verloren zoon, die bleef wachten op een feestelijk onthaal - ik blijf op U wachten tot in eeuwigheid.   Mijn Geliefde, blijf op mij wachten voor altijd.          

Er kwam bij mij zojuist een bericht van YouTube binnen over hun nieuwe Servicevoorwaarden, 'Beperkingen op gezichtsherkenning'  was de titel. Laat dat nou precies de beperking zijn waar ik sinds enige tijd aan lijd... Dus ik voelde me weer helemaal bij de tijd... ‘Plaatjes’ bekijken is voor mij überhaupt wat lastig – wat ook een handicap is bij lay-out werk. Een van m'n laatste foto's voor het fatale incident, was deze blik op ‘landelijk Noord’. Gelukkig kan ik de gaafheid van de blauwe spiegeling nog steeds goed zien... Je moet trouwens niet gek opkijken als op deze plek binnenkort een gevecht tegen windmolens plaats vindt – hier zouden volgens de gemeentelijke plannen namelijk giga-windmolens moeten verschijnen, hoger dan de Dom van Utrecht. Allemaal voor het milieu... Buiksloterdijk, Amsterdam-Noord | 2 januari 2021 9:38 Onze schoonheidsbeleving van de wereld hangt samen met de  gaafheid van onze waarneming... Mijn wereld zag er vanaf die bewuste dag inderdaad to...

wat voorafging... Nadat ik onlangs, op bezoek bij een oude vriendin, me een beroerte geschrokken was van haar aftakeling, heb ik minder zicht in m'n ogen. Via de oogarts belandde ik bij de neuroloog, die me op z'n computerscherm liet zien dat er een verkleuring zat aan de rand van het visuele centrum: een lokaal infarct. Verder mankeerde ik niks. Deze week had ik een droom over m'n neuroloog, ik droomde dat ik weer een gesprek met hem had, waarbij ik mijn visie op mijn verstoorde gezichtsveld nog eens te berde wilde brengen. Maar eigenlijk wist ik dat onze werelden elkaar toch niet zouden raken.. Technisch gesproken had hij gelijk had, maar die feiten dekten mijn beleving  van het gebeuren niet - ik heb er eerder op mijn blog over geschreven, zie:  Liefde voor het leven . Toen we daar in mijn droom weer tegenover elkaar zaten, mijn neuroloog en ik, zei ik hem nog eens dat zijn diagnose heus wel zou kloppen en dat hij een goed vakman was, maar dat ik er vanuit mijn stan...

Bolle de Wijze Kater, de Tao-zenkat van onze voormalige Huiskamergroep is  verleden week thuis overleden, zo berichtte zijn baasje Diana ons - die hem, na het verscheiden van zijn zusje, met pillen en veel liefde in leven hield... En met geloken ogen om zich heen kijkend, ziet hij niets dan leegte: Want wijs was hij zeker, onze kattige meester, altijd als wij weer af dreigden te dwalen, stak hij zijn snorharen door de kier van de deur en trok hem met z'n pootje open. Liet daarna, staande temidden van onze roerloze gestalten, een klagelijk 'miauw' horen - en bracht ons zo voortijdig aan het shaken. Want wat een schrik ... dát was niet de bedoeling... stilte in de zaal graag! eerbied! alles volgens de regels! ... maar zachtjes smolten zij, wij, die eerzame poppen. Hier en daar ging - niet ongezien - een oogje open, er was geschuifel van benen, een voorzichtig lachje.. er werd zelfs een hand uitgestoken om Bolle te aaien... Want zo doctrinair waren ...