donderdag 30 april 2026
Lente
Er is elk jaar een moment dat tot me doordringt dat de winter voorbij is. Hoewel voor mijn raam de bomen allang groen worden, elk in hun eigen kleur, elk op hun eigen tijd, hoewel de iepen hun vruchten bijna loslaten in een wilde storm en de stoepen erdoor onder sneeuwen, toch is er dat ene moment telkens weer.
Dit jaar, 30 april, is de eerste warme, zonnige lentedag. De zon kleurt de flat aan de overkant goudgeel. En daar, op acht hoog, helemaal aan het uiteinde, hebben de bewoners voor het eerst hun parasollen neergezet, hun tuinstoelen uit de berging gehaald, hun zonnebrandcrΓ¨me te voorschijn gehaald en vieren ‘s ‘s avonds om acht uur de zomer.
En opeens komen hier alle herinneringen boven aan de zomer en behoort de winter opnieuw tot het verleden.
klaaskefokkens.blogspot.com
Vanochtend – de hemel was blauw, er dreven wattenwolkjes – ontdekte ik dat mijn duisternis, mijn gebrek aan licht, vanbinnen zit alles was grauw…
Maar terug wandelend naar huis was de afstand verdwenen leek het heelal dichtbij – was het bijna tastbaar aanwezig. Terwijl om me heen het leven gewoon doorgaat loop ik zij aan zij. ’Een nieuwe lente’, SHAKINGLIFE, 19 april 2021
Zaterdag 2 mei 2026 om 16:55Zaterdag 2 mei 2026 om 16:57Zaterdag 2 mei 2026 om 17:00Zaterdag 2 mei 2026 om 17:02
https://youtu.be/qgO7BqAeeYk?si=GgCHZUa22J6aBfW_
EINDE
Link ophalen
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Andere apps
Populaire posts van deze blog
Dit is het BLOG ARCHIEF. Ga naar: SHAKINGZEN.NL voor recente posts.
Klaaske met iPad op haar lievelingsplekje Vertel me, o Muzen, het verhaal van de man des vredes, die vredesapostel - ooit dienstweigeraar en‘polemoloog’ – die ging ontdekken dat hij vanbinnen een vulkaan was. Hij kwam bij de minste geringste aanleiding tot uitbarsting, vooral aangedaan onrecht zette hem in vuur en vlam… Hier is hij net terug van de tandarts bij Minerva's Plein, onder de hoede van Klaaske, zijn liefhebbende vrouw – blijf luisteren naar het verhaal dat het Lot voor hem spon: Onlangs liep ik samen met Klaaske langs de Minervalaan, van het Plein naar station Zuid. Er was een kies getrokken. Ogenschijnlijk was het een makkelijke trekking geweest, die zich in alle voorkomendheid leek te hebben voltrokken – 't was de stilte voor de storm, elke stap nam mijn woede toe... Aanvankelijk keerde die zich onnavolgbaar tegen mezelf, mijn eerste gedachte was dat Ik niet aardig was geweest tegen de tandarts en haar assistente...
"Ga jij maar weer aan je blog werken, je hebt nu toch even niks aan mij," zei Klaaske vanochtend, de slaap uit haar ogen wrijvend. Maar toen ik hier weer achter het scherm zat, vroeg ik me af: "Maar wat hebben lezers aan mijn blog?" De Eierlandse Duinen bij zonsondergang [klik om te vergroten] Vanochtend vroeg stond ik weer op 'mijn' uitzichtsduin, twee minuten lopen van ons huisje op 'Landal Sluftervallei'. In het oosten tekende zich de dag af met een rossige vlek aan de einder. Over de duinen, richting zee, flakkerden tweemaal per tien seconden de lichtbundels van vuurtoren Eierland, op de Noordkaap van Texel. Beneden lag het vakantiepark, met lichtsnoeren langs de gevels van de Centrum gebouwen. Boven mij prijkten nog sterren aan de nu bleker wordende ochtendhemel. Het was m'n laatste klim naar het duin, morgen reizen we weer af, richting Amsterdam. Wij zijn al duizenden jaren gewend de aarde te exploiteren - en nu moeten wij, binnen een limie...
