Inleiding Nadat ik niet lang geleden een esoterische droom over een synagoge had, droomde ik vannacht over drie synagogen, die met elkaar verbonden waren in een soort driehoeksdiagram – waarbij beelden van mijn dagelijkse computerarbeid zich vermengden met beelden uit de alledaagse realiteit. De middelste, verbindende synagoge, doopte ik ‘synagoge van de overgang’ – naar analogie van het ‘klooster van de overgang’ uit ‘De droom van een dwaze monnik’ van Maarten Houtman. Deze ‘dans van synagogen’ leek me een uitdrukking te zijn van de zwaar religieus geladen toestand in het Midden Oosten – die bij velen de snaar raakt van een diep in ons verankerde religieuze opvoeding.
Dit alles mede als inleiding op de onderstaande wonderbaarlijke tekst van Maarten Houtman, geschreven als convocatie voor zijn allerlaatste meditatiesessie in mei 2007, over het leven als metamorfose - waarvan de inherente actualiteit nu pas tot me doordringt.
Hetzelfde Convocatie 4-daagse van 11-14 mei 2007 te Mennorode. Hetzelfde is nooit hetzelfde, want alles in het leven verandert en beweegt. Hetzelfde in je herinnering, ja, dat is onbeweeglijk en dood. Je weet dat zaken en situaties in verschillende stemmingen er anders uitzien. Dat vind je heel gewoon. Weer anders is het als je een beetje dromend buiten loopt. De bomen die je denkt te kennen zijn heel anders: ze hebben verhalen over wat de wind ze vertelt en ze verlangen naar de lente en de zomer als hun bladeren alles kunnen opvangen en doorgeven aan hun wortels, die diep in de grond de levenssappen opzuigen. Een en al leven en durende verandering. Waar begint voor jou die veranderde beleving? Ik denk bij het gevoel dat wat je normaal waarneemt een bevroren momentopname is uit een onafgebroken verandering. Eerst heb je dat gehoord of gelezen en gaat het langs je heen. Dan begin je te merken, midden op de dag, dat er opeens een ogenblik is dat alles anders lijkt. Dat vergeet je weer, maar als het nog een paar keer gebeurt, ben je er attent op en begrijp je dat je in een onbekende wereld leeft waarvan je maar รฉรฉn bepaalde kant kent. Dan komt er een levende rust over je waardoor je door alle haast en misbaar om je heen dat andere kunt beleven, dat niet van de tijd is. Dan is ook voor jou hetzelfde nooit meer hetzelfde. Maarten Houtman
Afb. bovenaan: Google Maps’ 3D-reconstructie van de Heilige Tempel op de Tempelberg in Jeruzalem. “Veel Joden zijn terughoudend om de Tempelberg te bezoeken, uit angst om gebieden te betreden die volgens de Joodse wet verboden zijn. Elyasaf Libi, een inwoner van de berg Bracha in Samaria, besloot dit probleem op te lossen door Joden voor te lichten over hoe ze zich op de Tempelberg kunnen oriรซnteren. Hij creรซerde een virtuele 3D-rondleiding door de Tempel en uploadde deze naar Google Maps.” (Bron Google Maps).
Klaaske met iPad op haar lievelingsplekje Vertel me, o Muzen, het verhaal van de man des vredes, die vredesapostel - ooit dienstweigeraar en‘polemoloog’ – die ging ontdekken dat hij vanbinnen een vulkaan was. Hij kwam bij de minste geringste aanleiding tot uitbarsting, vooral aangedaan onrecht zette hem in vuur en vlam… Hier is hij net terug van de tandarts bij Minerva's Plein, onder de hoede van Klaaske, zijn liefhebbende vrouw – blijf luisteren naar het verhaal dat het Lot voor hem spon: Onlangs liep ik samen met Klaaske langs de Minervalaan, van het Plein naar station Zuid. Er was een kies getrokken. Ogenschijnlijk was het een makkelijke trekking geweest, die zich in alle voorkomendheid leek te hebben voltrokken – 't was de stilte voor de storm, elke stap nam mijn woede toe... Aanvankelijk keerde die zich onnavolgbaar tegen mezelf, mijn eerste gedachte was dat Ik niet aardig was geweest tegen de tandarts en haar assistente...
"Ga jij maar weer aan je blog werken, je hebt nu toch even niks aan mij," zei Klaaske vanochtend, de slaap uit haar ogen wrijvend. Maar toen ik hier weer achter het scherm zat, vroeg ik me af: "Maar wat hebben lezers aan mijn blog?" De Eierlandse Duinen bij zonsondergang [klik om te vergroten] Vanochtend vroeg stond ik weer op 'mijn' uitzichtsduin, twee minuten lopen van ons huisje op 'Landal Sluftervallei'. In het oosten tekende zich de dag af met een rossige vlek aan de einder. Over de duinen, richting zee, flakkerden tweemaal per tien seconden de lichtbundels van vuurtoren Eierland, op de Noordkaap van Texel. Beneden lag het vakantiepark, met lichtsnoeren langs de gevels van de Centrum gebouwen. Boven mij prijkten nog sterren aan de nu bleker wordende ochtendhemel. Het was m'n laatste klim naar het duin, morgen reizen we weer af, richting Amsterdam. Wij zijn al duizenden jaren gewend de aarde te exploiteren - en nu moeten wij, binnen een limie...
