Elke lente als ik daar mijn studio ‘Pied ร terre’ verliet, zag ik vlak om de hoek deze Japanse Kersenbloesem in bloei staan – van een schoonheid en volheid, die mij als grotestadskind telkens sprakeloos maakte... En dan wil ik haar fotograferen, en opnieuw ... om dit allermooiste moment vastleggen – vรณรณrdat ze, haar hoogtepunt voorbij, haar bloemblaadjes afstaat aan de wind...
En ik vroeg me af, is dat in mijn leven ook het geval, dat ik mรญjn hoogtepunten wil fixeren, aleer de bloei en de kracht uit mij verdwenen zijn... En wat doe ik dan met de rest van mijn leven, met de nabloei? Of misschien – dat is natuurlijk wat ik in stilte hoop – ben ik wel een laatbloeier... En wat doe ik vervolgens met wat daarna komt, als de glans eraf is... Laat ik het verder ongezien – misschien houd ik het wel voor gezien. Of zal ik wellicht – een mens wil tenslotte getroost worden – van binnen gaan bloeien?
Je binnenwereld verkennen, dat is waar het in Tao-zen over gaat, voordat het te laat is – maar is het eigenlijk ooit te laat?
Het gaat haar meer om de kleine, dan om de grote beweging – en daar waar de beweging in stilte overgaat...
Toch is Tao-zen bepaald geen oudedagstherapie, het gaat haar meer om de nuance, om de volheid van het leven. Net als bij de bloeiende boom aan het J.H. van Heekpad hierboven – die om niets haar schoonheid afstaat...
Maar voor romantiek hoef je bij Tao-zen niet te zijn, het kent geen zendo's, geen dojo's, geen buigen en knielen, geen wierook, geen bewierookte Meesters…Eerbied, ja dat kent ze wel.
Shaken op muziek, zitten in stilte – het lijken twee uitersten die elkaar bijten... Maar je kunt die stilte ook in je bewegingen brengen en in het zitten meedansen met het universum… Je zou het ‘shakingzen’ kunnen noemen.
Mijn voormalige Shake studio ‘Pied ร terre’ | Foto bovenaan: De bloeiende Japanse Kersenboom om de hoek van de Jisperveldstraat. Welkom bij shakingzen!
Met Jeltje Musch heb ik regelmatig Sufi muziek uitgewisseld, ze gaf me deze video door van het Al Mar'Ashi Ensemble – geweldige muziek om op te shaken…
https://youtube.com/embed/sTHNveCLCJ4
Al Mar'Ashi Ensemble
EINDE
Link ophalen
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Andere apps
Populaire posts van deze blog
Dit is het BLOG ARCHIEF. Ga naar: SHAKINGZEN.NL voor recente posts.
Klaaske met iPad op haar lievelingsplekje Vertel me, o Muzen, het verhaal van de man des vredes, die vredesapostel - ooit dienstweigeraar en‘polemoloog’ – die ging ontdekken dat hij vanbinnen een vulkaan was. Hij kwam bij de minste geringste aanleiding tot uitbarsting, vooral aangedaan onrecht zette hem in vuur en vlam… Hier is hij net terug van de tandarts bij Minerva's Plein, onder de hoede van Klaaske, zijn liefhebbende vrouw – blijf luisteren naar het verhaal dat het Lot voor hem spon: Onlangs liep ik samen met Klaaske langs de Minervalaan, van het Plein naar station Zuid. Er was een kies getrokken. Ogenschijnlijk was het een makkelijke trekking geweest, die zich in alle voorkomendheid leek te hebben voltrokken – 't was de stilte voor de storm, elke stap nam mijn woede toe... Aanvankelijk keerde die zich onnavolgbaar tegen mezelf, mijn eerste gedachte was dat Ik niet aardig was geweest tegen de tandarts en haar assistente...
"Ga jij maar weer aan je blog werken, je hebt nu toch even niks aan mij," zei Klaaske vanochtend, de slaap uit haar ogen wrijvend. Maar toen ik hier weer achter het scherm zat, vroeg ik me af: "Maar wat hebben lezers aan mijn blog?" De Eierlandse Duinen bij zonsondergang [klik om te vergroten] Vanochtend vroeg stond ik weer op 'mijn' uitzichtsduin, twee minuten lopen van ons huisje op 'Landal Sluftervallei'. In het oosten tekende zich de dag af met een rossige vlek aan de einder. Over de duinen, richting zee, flakkerden tweemaal per tien seconden de lichtbundels van vuurtoren Eierland, op de Noordkaap van Texel. Beneden lag het vakantiepark, met lichtsnoeren langs de gevels van de Centrum gebouwen. Boven mij prijkten nog sterren aan de nu bleker wordende ochtendhemel. Het was m'n laatste klim naar het duin, morgen reizen we weer af, richting Amsterdam. Wij zijn al duizenden jaren gewend de aarde te exploiteren - en nu moeten wij, binnen een limie...
