Nachtrichten aus der Höhe 

‘aus der prunkenden Vegetation’
Anselm Kiefer, Unter einem Zuckerhimmel | Nachtrichten aus der Höhe, p.86-87
Anselm Kiefer, Unter einem Zuckerhimmel | Wir spielen unter einem Zuckerhimmel, p.158-159
Wir spielen
unter einem Zuckerhimmel
Krieg,
nennen flackernde
Strohfeuer
Ewigkeit
und jede Katastrophe
einen Sieg.
Was immer auf uns niederfährt:
Wir nehmen es gelassen,
heiter
und spielen
und spielen weiter
unter einem Zuckerhimmel Krieg.
Christoph Ransmayr, Unter einem Suckerhimmel.
Onder de blauwe hemel…

Populaire posts van deze blog

Odyssee langs de Zuidas...

Afbeelding
Klaaske met iPad op haar lievelingsplekje   Vertel me, o Muzen, het verhaal van de man des vredes, die vredesapostel - ooit dienstweigeraar en‘polemoloog’  – die ging ontdekken dat hij vanbinnen een vulkaan was. Hij kwam bij de minste geringste aanleiding tot uitbarsting, vooral aangedaan onrecht zette hem in vuur en vlam… Hier is hij net terug van de tandarts bij Minerva's Plein, onder de hoede van Klaaske, zijn liefhebbende vrouw  – blijf luisteren naar het verhaal dat het Lot voor hem spon: Onlangs liep ik samen met Klaaske langs de Minervalaan, van het Plein naar station Zuid. Er was een kies getrokken.  Ogenschijnlijk was het een makkelijke trekking geweest, die zich in alle voorkomendheid leek te hebben voltrokken  – 't was de stilte voor de storm, elke stap nam mijn woede toe... Aanvankelijk keerde die zich onnavolgbaar tegen mezelf, mijn eerste gedachte was dat Ik niet aardig was geweest tegen de tandarts en haar assistente...
Meer lezen

Texelhopper (2)

Afbeelding
"Ga jij maar weer aan je blog werken, je hebt nu toch even niks aan mij," zei Klaaske vanochtend, de slaap uit haar ogen wrijvend. Maar toen ik hier weer achter het scherm zat, vroeg ik me af: "Maar wat hebben lezers aan mijn blog?" De Eierlandse Duinen bij zonsondergang [klik om te vergroten] Vanochtend vroeg stond ik weer op 'mijn' uitzichtsduin, twee minuten lopen van ons huisje op 'Landal Sluftervallei'. In het oosten tekende zich de dag af met een rossige vlek aan de einder. Over de duinen, richting zee, flakkerden tweemaal per tien seconden de lichtbundels van vuurtoren Eierland, op de Noordkaap van Texel. Beneden lag het vakantiepark, met lichtsnoeren langs de gevels van de Centrum gebouwen. Boven mij prijkten nog sterren aan de nu bleker wordende ochtendhemel. Het was m'n laatste klim naar het duin, morgen reizen we weer af, richting Amsterdam. Wij zijn al duizenden jaren gewend de aarde te exploiteren - en nu moeten wij, binnen een limie...
Meer lezen