Verhuizen..

Boven: Terug van haar driejaarlijkse hellingbeurt, vaart w.s. 'Hobbitstee' voorlangs de A’DAM Toren, op weg naar haar vaste ligplaats aan Binnenkant t/o 39.

Weer aangemeerd.

Ooit ben ik uit de tijd gevallen. Sinds die tijd loopt mijn wereld niet langer synchroon. Als ik aan iemand denk, is die er niet. Daarom probeer ik dat nu te herstellen. Overkomt me dat weer, dan ga ik gelijk naar die persoon toe. Dat is in de praktijk natuurlijk niet altijd makkelijk – maar wel als het Klaaske is, die hier om de hoek in een stoel zit.

Een andere gedachte die bij me opkwam, is dat ik ooit gevlucht ben – dat ik eigenlijk voortdurend op de vlucht ben, voor de wereld om me heen, voor mezelf... 
Dat laatste vooral: dat ik niet wil zijn die ik ben. En wie ik ben? Ja, dat kom je op zo'n manier natuurlijk nooit te weten, dat is dweilen met de kraan open.
Maar het is intussen wel een vraag die me m'n hele leven begeleid heeft, al vanaf het moment dat ik me in m'n vreemde, surrealistische dromen begon te interesseren – die ik noteerde, omdat ik ze, samen met de wereld die zich erin ontvouwde, graag bij me wilde houden.
Logisch dat een beroepskeuze psycholoog dan tegen je zegt: wat dacht je van een studie psychologie... Maar – het spijt me het te moeten zeggen – hij wist eigenlijk niet waar hij het over had...
Pas toen ik, gestrand en wel, daarna Maarten Houtman leerde kennen, vielen die werelden langzaam op hun plaats. Zoals toen hij die uitspraak van Einstein aanhaalde: ‘filosofieën en psychologieën schrijven in honing…’[1] – en me vervolgens achter de computer zette.

 Voor de rest ben ik eigenlijk altijd een provinciaaltje gebleven, ook al vielen me me soms lange reizen en bizarre avonturen ten deel.
Maar voor de rest is het  boompje, huisje, beestje  gebleven – ook al hoorde onze poes Sauron dan weer tot de extreme cats. En al werd dat ‘huisje’ een woonboot in het centrum van Amsterdam – waarop ik vervolgens dertig jaar met Klaaske gewoond heb. Daarna begon dan dat eenzame avontuur op de studio op de Jisperveldstraat – die ik dezer dagen inwissel voor een woning aan de Elpermeer ... en alweer met Klaaske!

Inmiddels ben ik nu aan 't peinzen over het Taylor Swift gehalte van deze samenleving – zeg maar dat het een gekkenhuis is geworden. Hoe houd je jezelf daarin staande: ‘how to remain sane in an insane world’.
Nou, voor mij is dat dus het schrijven, ‘je gedachten op papier zetten’ (al doe je dat inmiddels op een computerscherm) , zodat die als het ware buiten je staan en je ernaar kunt kijken. Wat je volgens de Zen-traditie kunt doen door stil op je bankje te zitten  – wat natuurlijk ook de functie heeft dat je je in je lichaam af kunt laten dalen.

Land in zicht!

_{‘Elke lente als ik vanuit mijn studio op 4-hoog flatgebouw ‘Dreefzicht I’ verlaat, zie ik daar vlak om de hoek deze Japanse Kersenbloesem in bloei staan – van een schoonheid en volheid, die mij als grotestadskind telkens sprakeloos maakt...’}

_{Zo was ik ooit begonnen: een PC met Philips monitor en ergonomisch toetsenbord.}

_{Panoramafoto  Shake studio ‘Pied à terre’ mét Mac, maart 2018.
[klik op de foto’s om ze te vergroten]}

Bezichtiging

_{De achterwand.}

De vensterbank: Road show van mijn Dinky Toys op de balu-strada van mijn studio.

_{Het zitje met twee safari-stoelen stoelen en een tafeltje, uit de ‘vintage farmer collection’. Ik kreeg ze van Maarten toen ik er kwam wonen , hij had ze nog in kelderbox staan van zijn werkkamer in Bilthoven.}

_{Achteraan het halletje, waar je binnenkomt.}

_{Kan niet missen: het houten Japanse stijlbed, met latex matras en futon.}

_{De machinekamer.}

_{Het Cd-kastje, met daarboven Hanna’s ‘Aan de spoorlijn’ (houtskool op papier, 21x16cm, 1997). Naast het kastje staat mijn klarinet.}

_{Het hart van de kamer, Hanna's ‘Kussentjes’: zwarte inkt op rijstpapier, 90x61cm, 1996.}

Opnieuw op weg

_{J.H. van Heekpad – vernoemd naar Jan Herman van Heek (1873–1957), Twents textielfabrikant, maecenas, kunstverzamelaar en natuurbeschermer. Het pad is de verbindingsweg tussen Jisperveldstraat en Elpermeer.}

_{Juni is de tijd van de kikkerkoren in het ‘helofytenveld’ van het Amsterdamse Waterleidingbedrijf, dat grenst aan de Elpermeer.}

_{Na de potentiële koper ontvangen te hebben en daarna een makelaar voor de taxatie, kregen we afgelopen vrijdag de verstrekker van het energielabel op bezoek, waarbij Klaaske deze foto nam van de voormalige bewoner op zijn onttakelde werkplek. Het energielabel werd ‘C’, niet slecht voor een appartement uit 1968.}

En dan is er – ik zou het bijna vergeten – tien verdiepingen onder mijn wereld nog de Hades. Je schijnt daar via de metro-buis te kunnen komen, maar ik heb het nog nooit geprobeerd. Daar waren de schimmen rond uit het verleden – de schone dromen die tot gejammer verworden zijn. Nu en dan bereikt mij een bericht uit die sferen, haastig geschreven e-mails, waar de inkt nog vanaf druipt – die hierboven verbleekt onder de zinderende zon.
Moge hun ziel er in vrede rusten...

https://youtu.be/VZadrx6Ydr8?si=SWjnREToJ9lUKNlT

BALAGAN • NATURE BOY by Frank Dupree | NOA WILDSCHUT, PABLO BARRAGÁN, FRANK DUPREE & ANTON SPRONK
“Balagan” biedt een boeiende reis door een divers scala aan muzikale landschappen, waarbij de voortreffelijke wisselwerking tussen klarinet, viool en piano wordt getoond. De kern ervan is Paul Schoenfields Trio, een levendige en energieke compositie die elementen van klassieke, jazz- en folkmuziek met meesterlijke precisie verweeft.

____________________
[1] “Ist nicht die ganze Philosophie wie in Honig geschrieben? Wenn man hinsieht, sieht alles wunderbar aus, wenn man aber nochmals hinsieht, ist alles fort. Nur der Brei ist übrig.” Einstein, in: Rosenthal-Schneider, Realität und wissenschaftliche Wahrheit. Begegnungen mit Einstein, von Laue und Planck, 1988.
Na de oorlog deed het Amerikaanse ‘Behaviourism’ een cynische poging – wellicht onder invloed van het ‘succes’ van de nucleaire technologie (Einstein: ‘Was ik maar horlogemaker geworden...’) – om de psychologie de status van ‘exacte wetenschap’ te geven.
Klaaske en ik werden in ons eerste studiejaar al direct overvallen door het leerboek ‘Introduction to psychology’ van Ernest Hilgard, dat ons leerde om mensen (en zelfs kinderen!) in experimenten als ‘proefdier’ te gebruiken en zo hun ‘gedrag te meten’– met als resultaat dat we er zelf ziek van werden...