ShakingLife

Dit artikel is geschreven door SEBASTIEN VALKENBERG Gepubliceerd op 22 januari 2014, in Trouw. Byung-Chul Han: De terugkeer van Eros. Van Gennep, Amsterdam. 70 blz euro14,95 . Over de schrijver Byung-Chul Han is hoogleraar filosofie aan de Universität der Kunste in Berlijn. Bij ons is hij vrijwel onbekend, maar in Duitsland geldt hij als een ster. De Süddeutsche Zeitung noemde hem zelfs al de opvolger van Peter Sloterdijk. In elk geval is hij net zo'n omnivoor. Er is nauwelijks een onderwerp waarover Han niet schrijft. Depressie, films, porno. Je komt dit - en heel veel meer - tegen in zijn boeken. Zo ook in zijn nieuwste essaybundel - of is het een pamflet? - 'De terugkeer van Eros' (2013). 2013 Zijn ambitie Eros rehabiliteren. De bundel bestaat uit zeven korte essays. Ze behandelen verschillende thema's, maar de god uit de Griekse mythologie keert steeds terug. Hem associeert Han met de echte liefde, die steeds schaarser zou zijn geworden. De klacht ...

Vergroten door te klikken Byung-Chul Han – ‘We moeten het vermogen om niet te handelen herontdekken’ © Miquel Tavares / CCCB Ons leven in het laatkapitalisme is dood en collectief narcistisch, stelt de Koreaans-Duitse filosoof Byung-Chul Han. Bepaald geen vrolijke boodschap. Maar er ís een betere wereld mogelijk: wees lui, vier de Ander, leef achteruit. Marian Donner 2 april 2025 – verschenen in De Groene nr. 14 Daar staat hij dan:  de laatmoderne mens. Vervreemd, ontheemd en uitgeput. Het kampvuur is gedoofd, de perenboom omgehakt, er is geen plek meer om samen te komen, om verbinding te vinden. De laatmoderne mens vindt nergens nog een thuis. Gevangen in het blauwe licht van zijn beeldscherm is hij vervallen tot een knooppunt in een netwerk van commerciële relaties. Was de wereld ooit een theater, een  stage, tegenwoordig is het een markt waar ‘elke intimiteit uitgestald, verkocht en geconsumeerd moet worden’. De laatmoderne mens speelt niet meer, hij kan nie...

| recensie Door Hans Achterhuis op 2 april 2026 | Filosofie Magazine Volgens de Frans-Tunesische denker Mehdi Belhaj Kacem hebben we God zelf gemaakt en leidt techniek tot eindeloos veel kwaad. Mag je een boek bespreken waarvan je twee hoofdstukken nauwelijks gelezen hebt? Kun je iets positiefs zeggen over een tekst waarmee je het radicaal oneens bent? Durf je een recensie aan van een boek waarvan je de naam van de auteur niet kende voordat je het in handen kreeg? Mijn antwoord is driewerf ‘ja’. Om met het laatste ‘ja’ te beginnen, het verbaasde me dat ik van Mehdi Belhaj Kacem nog nooit had gehoord, terwijl ik de Franse filosofie toch redelijk denk te volgen. Dat deze Frans-Tunesische denker in Parijs als cultfilosoof gevierd wordt, was mij echter totaal ontgaan. Korte afstemming met Nederlandse collega’s maakte mij duidelijk dat hij in ons land inderdaad onbekend is. Omdat ik getroffen werd door de grootsheid van zijn filosofisch systeem en omdat ik de denkers waarop...

Robotbaby van het bedrijf Babyclon, ontwikkeld voor educatieve doeleinden. Barcelona, 2022© Olivia Arthur / Magnum Photos / ANP Ga onderaan naar pag. 2 , voor het voorwoord van de vertaler, dr. P.C. Lemmens. Dichters & Denkers God als technisch hoogstandje Door technologie kan de mens alle kennis die hij door de eeuwen heen verzamelde buiten zichzelf bewaren. Wat wij altijd God hebben genoemd, is volgens de filosoof Mehdi Belhaj Kacem niets anders dan dit alwetende geheugen. Tom Grosfeld 15 april 2026 – verschenen in De Groene, nr. 16 De ideeën die de Frans-Tunesische filosoof  en schrijver Mehdi Belhaj Kacem (1973) uitwerkt in zijn essay  God, techniek en alwetendheid  laten je wekenlang verpletterd achter. De meest provocerende gedachte: wat we altijd God noemden is in wezen niets anders dan de technologie. Kacem is in Nederland amper bekend (dit is de eerste vertaling van zijn werk), maar wordt in Frankrijk al jaren gezien als een  enfant te...

Voordat ik Marinus Bezem conceptueel aan het woord laat, eerst mijn eigen verhaal – dat eigenlijk het verhaal van Icarus is. Al zocht ik het niet de hoge hemel, maar bezocht ik een berg van acht meter hoog, hier in de buurt. Overmoedig stormde ik het vertrouwde klinkerpaadje op, op weg naar de top – die bekroond wordt met het monument van Marinus Bezem. Vroeger was die beklimming voor mij een makkie, daar draaide ik m’n hand niet voor om. Maar nu leek het handen- en voetenwerk te worden – tot ik halverwege omkeerde en meer glijdend dan stappend, eerder wankelend, aan de afdaling begon, met grote moeite mijn evenwicht bewarend. Ik voelde me een neerstortende Icarus, die van Brueghel, met de voortploegende boer op de voorgrond, als symbool van een onverschillige wereld. Maar wat mij overkwam was precies het tegendeel daarvan: toen ik toch nog zonder ongelukken beneden aan belandde, stond daar als door een wonder bij de voet van het pad een klein jongetje – dat me met ernstige ogen aan...

Bovenaan: De p leiners op het terras van Multivlaai, v.l.n.r. Klaaske, Casta, Hans (foto Hein). Onlangs raakte ik in gesprek met Hans Schotman op het Buikslotermeerplein, waar Klaaske en ik een ijsje zaten te eten op het terras van Multivlaai. Het ging over de Emmaüs Priorij in Maarssen, waar ik net net over aan ‘t schrijven ben, i.v.m. de vijfdaagse meditatie sessie, die Maarten Houtman daar in juli 2001 hield. We kregen het over de architectuur van het klooster, dat gebouwd is in de stijl van de Bossche School. De menselijk maat is daarin leidend bij de getalsverhoudingen van de architectuur. Le Corbusier was daar ook een prominent voorbeeld van. Na afloop stuurde Hans me uitvoerige documentatie over Le Corbusier en de Bossche scho ol, zie onderaan . “Priorij Emmaus was een klooster van de Kanunnikessen van het Heilig Graf in Maarssen in Nederlandse provincie Utrecht. Deze rooms-katholieke orde kocht in 1957 de zeventiende-eeuwse buitenplaats Doornburgh. Enkele jaren later ...