ShakingLife

Ik was vannacht op weg naar een geavanceerde afvalstort, in gezelschap van iemand die er alles van wist – die wist hoe je volgens de nieuwste technieken je afval kon scheiden, en zo verantwoord kon storten. Ik werd bij de hand genomen en rondgeleid, op weg naar de bestemming. Maar die bleek niet eenduidig te zijn, we gingen van de ene locatie naar de andere. Waarbij ik ook nog van begeleider wisselde. En net toen ik dacht dat ik mijn container met afval eindelijk kwijt was, ontdekte ik tot mijn ontzetting dat ik hem verwisseld had ... het was de verkeerde geweest. Zo droeg ik mijn oude last nog steeds met me mee... De droom week – waarbij nog plotseling de gedachte me bekroop dat het geld wat ik op het lijf had gehad er niet meer was, dat ik het te midden van alle poespas kwijt was geraakt – waar was m'n geld? Ik werd in een neerslachtige stemming wakker, de droom tolde door me heen. Paranoia tegen alles en iedereen vervulde me. Wie was nog te vertrouwen... Naast mijn...

We mogen uit de toon vallen. Dat is niet erg. Het is een speelveld waar we wel eens rare dingen doen. Maar we worden niet met plechtige gezichten herinnerd aan al die dingen waar we dan naar ons gevoel gefaald hebben. Want dan gaan we natuurlijk wel de mist in. Zoals mijn vrouw overkwam toen ze voor het eerst naar school moest en in tranen was en zei: “Ja maar, ik kan nog niet lezen...” “Ja,” zeiden die ouders tegen haar, “lieve kind, je gaat juist naar school om te leren lezen.” “Ja maar, ik kan nog niet lezen!” Maar zo doen wij eigenlijk allemaal. Dat is echt waar. Daar kunnen we gewoon op een dag mee ophouden en zeggen: ‘Goed, ik moet nog leren lezen, ik moet er nog doorheen, ik ben nog niet volmaakt, dus ik zal fouten maken…’ Maarten Houtman,  Een gevoel waar het eigenlijk om gaat , Huissen, december 1993. Zoals de God van Abraham, Isaak en Jakob de wereld uit het niets tot aanzien riep, zo draaide het in de scheppende arbeid van Hanna Mobach allemaal om haar handen. Ze ...

Het atelier van Hanna Mobach in Molenwijk, waaromheen zich onlangs een feestje afspeelde. Aan de schuifdeur hangt ‘ Het kleine meer ’ (foto Ingrid Bakker, 2016) Nu ik inmiddels een kleine drie jaar met hemianopsie rondloop – die mijn wereld inperkt en me desoriënteert – ben ik bij vlagen angstig en voel ik me afhankelijk. Als Klaaske boodschappen gaat doen, ben ik onrustig, en vind al gauw dat het te lang duurt. Zo ook donderdag 5 oktober – misschien bleef Klaaske wat langer weg dan normaal, ze had bij onze G&W GezondheidsWinkel diverse medicamenten gekocht voor mijn verkoudheid. Maar die donderdag sloeg mijn ongerustheid om in pure paniek, ik wist niet meer waar ik het zoeken moest... Precies op dat moment ging de telefoon. ‘Klaaske,’ dacht ik eerst – natuurlijk, maar toch met enige aarzeling. Ik liep naar m'n telefoon en zag een onbekend nummer was. Het nummer begon met 092. En ik zag dat het een WhatsApp verbinding geweest was, met het portretje van een jonge Aziat...

Als je je laat leiden door de aandachtsboog die je met de taoïstische energie-oefening door je lichaam maakt, ga je merken dat je los komt van je fixaties, van de voortdurende opeenvolgende patronen van gedachten en waarderingen, waar je jezelf in eindeloze herhaling aan blootstelt – en waar je zo aan vast komt te zitten. Als je die bevrijdende werking ontdekt, heb je de eerste stap gezet: je kunt jezelf, en de werkelijkheid om je heen, met nieuwe ogen bezien. Een nieuwe dag is aangebroken. Hoe nu verder? Zodra je weer vastloopt, ga je er weer over denken. We pijnigen onze hersens af ... om oplossingen te vinden, om eruit te komen – om het weg te hebben, we willen het kwijt . Dan kun je natuurlijk zeggen dat het bij jou hoort, dat het bij je leven hoort – maar is dat niet een bon mot? Bij mij komt dan de betoverende formule boven, die Maarten Houtman er in een van zijn laatste toespraken aan gaf (in het weekend in Mennorode van mei 2007): “Stilstaan bij iets zonde...

Ik hoor de tijd stromen… En vraag me af: wat doe ik met die tijd die ons voor dit leven toegemeten is. Blijven we leven volgens plan – zijn we ons bewust dat we leven volgens plan? Volgens plan leven … dan vergaat de tijd. Letterlijk. De dieren hebben geen plan, die leven volgens een vast patroon. De mens heeft de vrijheid om zijn patroon te verlaten. Maarten Houtman, Jij bent het spel. Eind 2010 zocht ik Maarten Houtman nog een keer thuis op, niet lang voor zijn opname in het ziekenhuis in Bilthoven. Er kwamen in die tijd regelmatig mensen bij hem op bezoek, familieleden en mensen die nog een laatste keer met hem wilde praten. Ook ik was dat jaar regelmatig langsgegaan, spontaan of op uitnodiging van Hanna – het ritje ernaartoe in ons stadsdeel Amsterdam-Noord was voor mij een vertrouwde gang, hun huis in Molenwijk een vertrouwde plek. Maarten ging nu zichtbaar achteruit – ik had nog nooit een stervensproces van zo dichtbij meegemaakt.  Het was ook vast onderdeel van het ge...

Bovenaan: ons startpunt aan het Waterlandplein (links staat Jago). Heen lopen we gezamenlijk naar het speelveld hierboven, terug loop ik langs ongebaande paden onderaan de snelweg terug naar huis. Hoewel ik Zeillemaker heet, ben ik nooit op zee geweest, op een reisje met de stena Line van Amsterdam naar Noorwegen na. Ik heb dus nooit geleerd me op de sterren te oriënteren – al heb ik de stand van de zon wel als kompas gebruikt. Voor de rest heb ik m'n weg moeten vinden op herkenning, al of niet geholpen door een kaart. Waar dan op het laatst nog de TomTom bij kwam – die door sommigen als een ‘degeneratie’ van ons natuurlijke gevoel van richting beschouwd wordt. Maar toen ik tijdens een groepsreis naar China, moederziel alleen verloren in de miljoenenstad Chengdu stond, heb ik gezworen dat nooit meer zonder iPhone te doen – gelukkig kwam ik toen een Engelse scholiere tegen, die me de weg kon wijzen naar Baoguang Si . Dat dat gevoel van richting van ons een bijna ins...

Voor Meino's vijfentachtigste verjaardag . Vrijdag 7 juli 2023 – ‘De val van het kabinet Rutte.’ Lang leve de Christen Unie, die toch nog enige menselijke maat bracht in dit kille, technocratische debat over de inperking van de ‘gezinshereniging’ voor vluchtelingen – daar lag hun grens. ... hier is ie al gevallen. Bomen die als gevolg van de bouw van een schakelhuisje omgingen. De val van een boom is een mythisch gebeuren... Terwijl we het leven vaak als een rekensom beschouwen: ‘...je kon het op je vingers natellen, één en één is twee,’ alles wordt al ingekleurd. Terwijl dit iedere voorstelling tart... Net zoals je ooit de Twin Towers in zag storten ... je geloofde je ogen niet... Wij bouwen onze wereld op zekerheden, op wiskundige formules. Is een bouwwerk niet één en al berekening, één samengestelde formule, die staat als een huis? Zo is ook de levende natuur voor ons een ingeboren zekerheid, een zichzelf herhalende toverformule, een recursief proces, waarm...