ShakingLife

  Stop the Bullet   Lincoln resisted going to war, against the "better angels of our nature." And when the civil war was over, even the photos were discarded, their glass plates sold to gardeners for conservatory walls. As the sun burned the images away, hundreds of red roses absorbed the light to grow.   Over a century and a half later, an 82-year-old surfer rides the waves, recalls being strafed by machine-gun fire on Pearl Harbor as the planes flew low, the red circle on the fuselage etched in memory.   So many bodies, not enough caskets, they had to put two men in each – young American men along with the Japanese pilots who killed them. Is there a better metaphor for war?   When the soldier arrives, bleeding in the doorway, can you recognize him as yourself and let him in?   Amy L. George, The Fragrance of Memory   (Amsterdam Press, 2010). Uit: Kyoto Journal Issue 77.   ☢ In de NRC van 26 nov. 2022 las ik de column van Marijn de Vrie...

Olaf Mooij, ‘Punk trabbie’, 2008 ‘Autopia’, Museum De Domijnen, Sittard  ‘Voor sommigen is het een utopie, voor anderen een nachtmerrie: een wereld vol auto’s.’ Overal op aarde, op alle continenten, in alle landen, schieten auto's in lange stromen voorbij... De nieuwe energiebanen van deze planeet – ons Autopia van eeuwig ruisende snelwegen... Wie ontkomt er aan zo'n magie... Toen ik op m'n 18e mijn rijbewijs haalde – ik kende Klaaske toen net – leek er een wereld van onbegrensde vrijheid en snelheid open te gaan.... Maar mijn vader zette al direct een domper op de feestvreugde: ik mocht alleen in zijn auto rijden onder zijn toezicht ... en niet harder dan 80! Nu ik zestig jaar later mijn rijbewijs – en dus mijn automobiliteit – kwijt ben, komen al die herinneringen weer boven...   Waar waren we ook weer gebleven ... het ging over auto's... O ja, die tocht door de Krimpenerwaard . Zeven jaar ...

Tochter aus Elysium Wir betreten feuertrunken, Himmlische, dein Heiligtum! (openingsregels van het Europese volkslied, gecomponeerd door Beethoven in zijn 9e symfonie (1824) op een gedicht van Friedrich Schiller) Zo kan het ook...  Nieuwe Kerk Delft, met  de nieuwe koninklijke grafkelder NRC 12 december 2022.  Foto Robin van Lonkhuijsen/ANP. [klik voor vergroting] Na deze pan-Europese ouverture, een persoonlijk bericht over mijn zoektocht naar het graf van mijn vader. Zoveel is zeker, op onderstaand veld met witte kruisjes hadden we hem in 1977 achtergelaten: Algemene begraafplaats Malden [klik voor vergroting] Zo'n eenvoudig, uniform wit kruisje was zijn wens – we zijn er sindsdien nooit meer terug geweest. Na zijn overlijden ging alle aandacht naar moeder, in haar queeste in deze wereld een plekje voor zichzelf te creëren. J.Zeillemaker, ‘Het houten hondje’, 20-7-'37. Aquarel. (op d...

Mijn geliefde houding op het balkon van mijn studio, lui uitgezakt met mijn voeten tegen het plexiglas scherm, uitkijkend over de ingevakte orde op op het parkeerterrein: 'kijk, deze is van die, die is weg, moet op vakantie zijn...' Ziet u ook de symmetrie met 'Shaking zen' boven? [klik om te vergroten]   << Naar de intro - Hein: Ik ben in m'n leven weinig geconfronteerd geweest met dood en doodgaan. Bij tijd en wijle loop je tegen iets aan – op m’n twaalfde maakte ik een ernstig treinongeluk mee – en krijg je even die schok. Maar eigenlijk voel ik me op dit punt nog bijna een kind, zo van ‘help, er is een vogel dood’. Dan vraag ik me af, hoe kun je een volwassen leven leiden als je je niet met de dood uiteen gezet hebt, hoe kun je begrijpen wat leven is als je niet begrijpt wat dood is. Jij bent in je leven, in het kamp en elders, veelvuldig met de dood geconfronteerd geweest. Hoe zie jij mensen die daar nauwelijks mee in aanraking gewee...

Intro Het kloosterbankje in huize Houtman-Mobach Foto Hapé Smeele Toen ik begin jaren tachtig mijn toevlucht zocht bij Maarten Houtman, kwam ik uit een onherbergzame wereld, waarin zich de nodige ongelukken hadden voorgedaan. Wel had ik het geluk een partner te hebben, met wie ik in het meditatie-avontuur samen optrok. Eerdere pogingen het meditatielandschap te verkennen, hadden bij mij een zeker gevoel van thuiskomen gewekt, al snel gevolgd door de nodige verwachtingen. Maarten legde in de persoonlijke gesprekken die ik met hem had, telkens weer de nadruk op het genieten van het leven, in plaats van het aangaan van nieuwe verplichtingen en het najagen van ambities – hij had zijn benadering van meditatie niet ‘de weg van niet-dwang’ genoemd? Maar de oude structuur bleek taai... Toen ik, ondanks mijn intensieve deelname, maar geen ‘vorderingen’ leek de maken, werd ik steeds ongeduldiger. Ik kreeg behoefte daar eens met hem over te praten, ik vroeg me af: wat zie ik over h...

Hub Bleezer (links) en Harry Gubbels, oud-medewerkers van Brand. Foto Chris Keulen | NRC, 30 september 2022 In juli 1963, direct na mijn eindexamen gymnasium, werd ik opgeroepen voor militaire dienst. Ik was toen twintig. Na een korte militaire basisopleiding en een gemankeerde officiersopleiding, belandde ik pardoes bij de Limburgse Jagers, als gewoon soldaat – een ‘filler’, zoals een beginnend rekruut toen neerbuigend werd genoemd. Ik kreeg ook nog te horen dat het onderdeel de volgende dag overgeplaatst zou worden naar Seedorf, vlak bij de Oost-Duitse grens... Was dat de straf dat ik zojuist voor die officiersopleiding had bedankt? Ik was diep geschokt... We reden er in open vrachtwagens heen – de vermaarde winter van '62-'63 was op komst, die ons nog lang zou heugen – zeker toen we, daar aangekomen, een maand op oefening gingen, waarbij we in tentjes op de Lüneburger Heide bivakkeerden. Hoewel ik te midden van die Limburgers een fremder was  – ik sprak hun ta...

Hanna Mobach, Bladversiering uit ‘ Tao-zen, de weg van niet-dwang ’ Vanochtend vroeg, toen ik voor de open deur van het balkon op m'n bankje zat, hoorde ik daar nu eens niet het eeuwige ruisen van de snelwegen, maar het zachte, monotone geluid van regen – en al spoedig zat ik midden in de koele lucht en de geuren. Twee uur later daalde de regen in constante stromen neer, als in een gordijn. Er was ook het geluid van werkzaamheden in de buurt, van uitgelaten honden en bovenburen. De gewijde stilte was voorbij... Toen ik diezelfde avond, op de gaanderij aan de andere kant van het huis, naar het ondergaan van de zon zat te kijken, was de hemel zwanger van vliegtuigen... Sommigen kwamen laag over, met veel geraas. Hogerop zag ik er een paar, die zich als donkere schimmen tegen de heldere hemel aftekenden. En nog verder weg kon ik ze alleen nog aan hun condensstreep herkennen, of aan een verre flikkering in de stralen van de ondergaande zon. Ik maakte een praatje met een b...