ShakingLife

Hub Bleezer (links) en Harry Gubbels, oud-medewerkers van Brand. Foto Chris Keulen | NRC, 30 september 2022 In juli 1963, direct na mijn eindexamen gymnasium, werd ik opgeroepen voor militaire dienst. Ik was toen twintig. Na een korte militaire basisopleiding en een gemankeerde officiersopleiding, belandde ik pardoes bij de Limburgse Jagers, als gewoon soldaat – een ‘filler’, zoals een beginnend rekruut toen neerbuigend werd genoemd. Ik kreeg ook nog te horen dat het onderdeel de volgende dag overgeplaatst zou worden naar Seedorf, vlak bij de Oost-Duitse grens... Was dat de straf dat ik zojuist voor die officiersopleiding had bedankt? Ik was diep geschokt... We reden er in open vrachtwagens heen – de vermaarde winter van '62-'63 was op komst, die ons nog lang zou heugen – zeker toen we, daar aangekomen, een maand op oefening gingen, waarbij we in tentjes op de Lüneburger Heide bivakkeerden. Hoewel ik te midden van die Limburgers een fremder was  – ik sprak hun ta...

Hanna Mobach, Bladversiering uit ‘ Tao-zen, de weg van niet-dwang ’ Vanochtend vroeg, toen ik voor de open deur van het balkon op m'n bankje zat, hoorde ik daar nu eens niet het eeuwige ruisen van de snelwegen, maar het zachte, monotone geluid van regen – en al spoedig zat ik midden in de koele lucht en de geuren. Twee uur later daalde de regen in constante stromen neer, als in een gordijn. Er was ook het geluid van werkzaamheden in de buurt, van uitgelaten honden en bovenburen. De gewijde stilte was voorbij... Toen ik diezelfde avond, op de gaanderij aan de andere kant van het huis, naar het ondergaan van de zon zat te kijken, was de hemel zwanger van vliegtuigen... Sommigen kwamen laag over, met veel geraas. Hogerop zag ik er een paar, die zich als donkere schimmen tegen de heldere hemel aftekenden. En nog verder weg kon ik ze alleen nog aan hun condensstreep herkennen, of aan een verre flikkering in de stralen van de ondergaande zon. Ik maakte een praatje met een b...

Hanna Mobach, Het oerlandschap, 1997 [1] Houtskool op papier, 21x16cm “Ton Boon vroeg mij gister toen ik aankwam en toen hij matjes aan het neerleggen was, of ik een plannetje had voor zo’n vijfdaagse, wat ik zou willen aansnijden. En ik zei: ‘Nee, dat heb ik niet.’ Wat ik ga zeggen is voor mij een even groot avontuur als voor jullie. Ik was wel van plan – dat hebben jullie gisteravond gemerkt – om het meer in de richting van het oefenen te doen.” Hoe kun je ontdekken , Eefde, Vijfdaagse december 1985, woensdag . Maarten Houtman had ‘de gave van het woord’, zoals dat in het gereformeerde milieu waarin ik opgroeide heette. Door omstandigheden kwamen bij ons thuis regelmatig dominee's over vloer – wier kwaliteiten breed werden uitgemeten, al of niet in hun aanwezigheid. Het werd me duidelijk dat ze allen hun preek goed voorbereidden, de meeste maakten aantekeningen, een enkeling leerde hem uit z'n hoofd – ‘die heeft een geheugen als een ijzeren pot,’ zeiden mijn oud...

Vannacht op mijn meditatiebankje, zat ik zure appels van mijn gedachten te plukken, dat onze wereld wel ten onder zou gaan, met ‘oorlogen en geruchten van oorlogen’, zoals de goddelijke Openbaringen zeggen – toen ik buiten plots een luide knal hoorde. [1] Ik stond op en trok mijn pantoffels aan, ging het balkon op en keek om me heen, maar ik zag nergens verzengende vuren – tot ik boven, vlakbij de rand van de flat de maan daar als een vuurbal zag staan... Zal de maan van deze planeet eraan gaan, was de angstige gedachte die bovenkwam de profetie zegt: ‘de maan werd als bloed’ – in termen van ons platvloerse denken: gaan wij nu met z'n allen naar de maan... En vroeg me af: is onze wereld inmiddels zó'n onvolmaakt maaksel, dat de mensheid de ballen niet meer in de lucht kan houden en ons hele aardse huis op instorten staat – zelfs ‘rekenkracht’ schiet tekort als panacee. Toen ik tenslotte weer op m'n bankje zat, kwam dat bijbelse adagium in me boven: ‘Stof zijt gij, en...

To dissolve the past is the far away beginning of meditation. If you begin to dissolve the past there is no ending to the past. The fire that burns away the past, the structure of time, is the act of seeing. Seeing is complete attention. Delhi January 27th, 1962 Uit: Krisnamurti’s notebook, 2003 Samen met Aloys en Klaaske, heb ik een paar maanden gewerkt aan een (online-)heruitgave van de autobiografische roman van Maarten Houtman, eerder verschenen onder de naam 'De andere oever' – nu ' De breuk ' geheten. Al lezend word je daar een magische wereld binnengetrokken, in een tijd dat 'spiritualiteit' haast nog een natuurgegeven was. Net toen we ermee klaar waren, kwam ik een sessie-toespraak van Maarten tegen, waarin hij, tegen de achtergrond van dat vooroorlogse Nederlands-Indië, een kortsluiting maakt met onze wereld van nu, die mij de schellen van de ogen deed vallen ... in wat voor een ongelofelijk geprefabriceerde, bedachte, onnatuurlijke wereld wij hier l...

In dat kleine leventje van je gebeurt soms iets – je krijgt een signaal, je hebt een ontmoeting of ontvangt een tijding – dat van de andere kant van de kosmos lijkt te komen. Heden en verleden schuiven in elkaar. Je leven daartussen een zandkorreltje, temidden van gasvormige holten en opkomende stellaire kraamkamers. Je tijd van leven een flinterdun streepje op een schaal van miljarden lichtjaren. Je geboorte één enkele ster, temidden van die miljarden andere aan het firmament... Toch voel je dat op zo'n moment het universum heel even in jou samenkomt en bevestigt dat je leeft, dat je niet alleen leeft. “Een golvend, doorschijnend stervormingsgebied in de Carina-nevel wordt getoond in deze Webb-afbeelding, getint in amber en blauw; voorgrondsterren met diffractiepieken zijn te zien, evenals een spikkeltje lichtpuntjes op de achtergrond door de bewolkte nevel.” [ klik voor vergroting ] Armin van Buuren: Gaia Energy Trance June 2022   Het beeld Cosmic Cliffs, Glit...

Mijn vriend de boom en ik Gisteren stond ik weer in omarming met mijn boom, je weet wel, die tegenover de Broekhuijsen-Leewis Schooltuin aan het van Heekpad staat, om de hoek van de Jisperveldstraat (zie paarse markering op het kaartje beneden). We zeiden tegen elkaar: “Zullen we samen de wereld redden...” Dat was natuurlijk een vreemde uitspraak, je zult zeggen: dan heb je het wel hoog in je kruin, wat een verbeelding... Maar laat ik nu vandaag in kop in de krant lezen: Bomen vormen de laatste strohalm in de klimaatcrisis. Dus aan mijn gekroonde vriend zal het niet liggen. Nu ik nog... – hoewel ik me gesteund weet door zijn onomstotelijke stam, die kaarsrecht in de grond steekt, en met zijn wortels de aarde in een stevige greep houdt... En ik vraag me af: wat is míjn greep op de wereld eigenlijk... Ben ík geworteld, sta ík voor wie ik ben? Toch is ‘stoerheid’ niet de essentie, het zijn eerder haar longen die het doen (‘bomen zijn de long van onze wereld’, las ik). Uitwi...