ShakingLife

Hanna Mobach, Het oerlandschap, 1997 [1] Houtskool op papier, 21x16cm “Ton Boon vroeg mij gister toen ik aankwam en toen hij matjes aan het neerleggen was, of ik een plannetje had voor zo’n vijfdaagse, wat ik zou willen aansnijden. En ik zei: ‘Nee, dat heb ik niet.’ Wat ik ga zeggen is voor mij een even groot avontuur als voor jullie. Ik was wel van plan – dat hebben jullie gisteravond gemerkt – om het meer in de richting van het oefenen te doen.” Hoe kun je ontdekken , Eefde, Vijfdaagse december 1985, woensdag . Maarten Houtman had ‘de gave van het woord’, zoals dat in het gereformeerde milieu waarin ik opgroeide heette. Door omstandigheden kwamen bij ons thuis regelmatig dominee's over vloer – wier kwaliteiten breed werden uitgemeten, al of niet in hun aanwezigheid. Het werd me duidelijk dat ze allen hun preek goed voorbereidden, de meeste maakten aantekeningen, een enkeling leerde hem uit z'n hoofd – ‘die heeft een geheugen als een ijzeren pot,’ zeiden mijn oud...

Vannacht op mijn meditatiebankje, zat ik zure appels van mijn gedachten te plukken, dat onze wereld wel ten onder zou gaan, met ‘oorlogen en geruchten van oorlogen’, zoals de goddelijke Openbaringen zeggen – toen ik buiten plots een luide knal hoorde. [1] Ik stond op en trok mijn pantoffels aan, ging het balkon op en keek om me heen, maar ik zag nergens verzengende vuren – tot ik boven, vlakbij de rand van de flat de maan daar als een vuurbal zag staan... Zal de maan van deze planeet eraan gaan, was de angstige gedachte die bovenkwam de profetie zegt: ‘de maan werd als bloed’ – in termen van ons platvloerse denken: gaan wij nu met z'n allen naar de maan... En vroeg me af: is onze wereld inmiddels zó'n onvolmaakt maaksel, dat de mensheid de ballen niet meer in de lucht kan houden en ons hele aardse huis op instorten staat – zelfs ‘rekenkracht’ schiet tekort als panacee. Toen ik tenslotte weer op m'n bankje zat, kwam dat bijbelse adagium in me boven: ‘Stof zijt gij, en...

To dissolve the past is the far away beginning of meditation. If you begin to dissolve the past there is no ending to the past. The fire that burns away the past, the structure of time, is the act of seeing. Seeing is complete attention. Delhi January 27th, 1962 Uit: Krisnamurti’s notebook, 2003 Samen met Aloys en Klaaske, heb ik een paar maanden gewerkt aan een (online-)heruitgave van de autobiografische roman van Maarten Houtman, eerder verschenen onder de naam 'De andere oever' – nu ' De breuk ' geheten. Al lezend word je daar een magische wereld binnengetrokken, in een tijd dat 'spiritualiteit' haast nog een natuurgegeven was. Net toen we ermee klaar waren, kwam ik een sessie-toespraak van Maarten tegen, waarin hij, tegen de achtergrond van dat vooroorlogse Nederlands-Indië, een kortsluiting maakt met onze wereld van nu, die mij de schellen van de ogen deed vallen ... in wat voor een ongelofelijk geprefabriceerde, bedachte, onnatuurlijke wereld wij hier l...

In dat kleine leventje van je gebeurt soms iets – je krijgt een signaal, je hebt een ontmoeting of ontvangt een tijding – dat van de andere kant van de kosmos lijkt te komen. Heden en verleden schuiven in elkaar. Je leven daartussen een zandkorreltje, temidden van gasvormige holten en opkomende stellaire kraamkamers. Je tijd van leven een flinterdun streepje op een schaal van miljarden lichtjaren. Je geboorte één enkele ster, temidden van die miljarden andere aan het firmament... Toch voel je dat op zo'n moment het universum heel even in jou samenkomt en bevestigt dat je leeft, dat je niet alleen leeft. “Een golvend, doorschijnend stervormingsgebied in de Carina-nevel wordt getoond in deze Webb-afbeelding, getint in amber en blauw; voorgrondsterren met diffractiepieken zijn te zien, evenals een spikkeltje lichtpuntjes op de achtergrond door de bewolkte nevel.” [ klik voor vergroting ] Armin van Buuren: Gaia Energy Trance June 2022   Het beeld Cosmic Cliffs, Glit...

Mijn vriend de boom en ik Gisteren stond ik weer in omarming met mijn boom, je weet wel, die tegenover de Broekhuijsen-Leewis Schooltuin aan het van Heekpad staat, om de hoek van de Jisperveldstraat (zie paarse markering op het kaartje beneden). We zeiden tegen elkaar: “Zullen we samen de wereld redden...” Dat was natuurlijk een vreemde uitspraak, je zult zeggen: dan heb je het wel hoog in je kruin, wat een verbeelding... Maar laat ik nu vandaag in kop in de krant lezen: Bomen vormen de laatste strohalm in de klimaatcrisis. Dus aan mijn gekroonde vriend zal het niet liggen. Nu ik nog... – hoewel ik me gesteund weet door zijn onomstotelijke stam, die kaarsrecht in de grond steekt, en met zijn wortels de aarde in een stevige greep houdt... En ik vraag me af: wat is míjn greep op de wereld eigenlijk... Ben ík geworteld, sta ík voor wie ik ben? Toch is ‘stoerheid’ niet de essentie, het zijn eerder haar longen die het doen (‘bomen zijn de long van onze wereld’, las ik). Uitwi...

Bakkerij Le Perron aan de Termini in Amsterdam-Noord –  métro à deux pas Begin deze week maakte ik hardhandig kennis met de infrastructuur van de met Hemelvaart geopende bakkerij/coffeeshop ‘Le Perron’, om de hoek van deelraad en metrostation Amsterdam-Noord, een heerlijke plek om 's ochtends je krantje te lezen. Als was het om de naam eer aan te doen, is de benedenverdieping daar ongelijkvloers gemaakt, met een soort plateau in het midden – waar je zomaar pardoes af kunt donderen, als je even niet oplet. Dat was ook precies wat mij overkwam, toen ik daar de trap afkwam van het toilet boven – en zó druk bezig was met de vraag of er beneden dan geen invalidentoilet zou zijn, dat ik het bewuste afstapje vanaf le perron miste en zelf bijna invalide werd... Ik zweefde even in een luchtledig, kwakte toen met m'n hoofd tegen een lager staand tafeltje en viel languit tegen de grond. Het glazen peper- en zoutstelletje klapte tegen het raam en spatte vervolgens op de grond ui...

Beeld uit de tentoonstelling  ‘ Vorm aan de Vecht: architectuur, nonnen, design ’ : Opname van een gotische kathedraal, waarvan van het dak pixeltje voor pixeltje afgelicht is en vervangen door de lucht erboven - die nu vanuit het interieur 'zichtbaar' is. De voor leerlingen van Maarten Houtman zo bekende Kapittelzaal van het klooster, nu weer met de oude stenen vloer (die speciaal voor hem destijds van een tapijt was voorzien). Te midden van de leegte die wij, zittend in een wijde cirkel, daar creëerden, staat nu een vitrinekast vol blinkende sacrale voorwerpen. Ingrid Bakker, deelneemster van weleer, bekijkt ze gebiologeerd ... ... en maakte deze foto van de weerspiegeling van de zaal in zo'n voorwerp – in alle gangen en zalen van het voormalige klooster staan ze uitgestald, tot één groot  Gesamtkunstwerk. Anders dan vroeger kun je daar nu ook van de bloeiende en bloesemende weelde van de binnentuin genieten, die voor ons toen verbo...