ShakingLife

In dat kleine leventje van je gebeurt soms iets – je krijgt een signaal, je hebt een ontmoeting of ontvangt een tijding – dat van de andere kant van de kosmos lijkt te komen. Heden en verleden schuiven in elkaar. Je leven daartussen een zandkorreltje, temidden van gasvormige holten en opkomende stellaire kraamkamers. Je tijd van leven een flinterdun streepje op een schaal van miljarden lichtjaren. Je geboorte één enkele ster, temidden van die miljarden andere aan het firmament... Toch voel je dat op zo'n moment het universum heel even in jou samenkomt en bevestigt dat je leeft, dat je niet alleen leeft. “Een golvend, doorschijnend stervormingsgebied in de Carina-nevel wordt getoond in deze Webb-afbeelding, getint in amber en blauw; voorgrondsterren met diffractiepieken zijn te zien, evenals een spikkeltje lichtpuntjes op de achtergrond door de bewolkte nevel.” [ klik voor vergroting ] Armin van Buuren: Gaia Energy Trance June 2022   Het beeld Cosmic Cliffs, Glit...

Mijn vriend de boom en ik Gisteren stond ik weer in omarming met mijn boom, je weet wel, die tegenover de Broekhuijsen-Leewis Schooltuin aan het van Heekpad staat, om de hoek van de Jisperveldstraat (zie paarse markering op het kaartje beneden). We zeiden tegen elkaar: “Zullen we samen de wereld redden...” Dat was natuurlijk een vreemde uitspraak, je zult zeggen: dan heb je het wel hoog in je kruin, wat een verbeelding... Maar laat ik nu vandaag in kop in de krant lezen: Bomen vormen de laatste strohalm in de klimaatcrisis. Dus aan mijn gekroonde vriend zal het niet liggen. Nu ik nog... – hoewel ik me gesteund weet door zijn onomstotelijke stam, die kaarsrecht in de grond steekt, en met zijn wortels de aarde in een stevige greep houdt... En ik vraag me af: wat is míjn greep op de wereld eigenlijk... Ben ík geworteld, sta ík voor wie ik ben? Toch is ‘stoerheid’ niet de essentie, het zijn eerder haar longen die het doen (‘bomen zijn de long van onze wereld’, las ik). Uitwi...

Bakkerij Le Perron aan de Termini in Amsterdam-Noord –  métro à deux pas Begin deze week maakte ik hardhandig kennis met de infrastructuur van de met Hemelvaart geopende bakkerij/coffeeshop ‘Le Perron’, om de hoek van deelraad en metrostation Amsterdam-Noord, een heerlijke plek om 's ochtends je krantje te lezen. Als was het om de naam eer aan te doen, is de benedenverdieping daar ongelijkvloers gemaakt, met een soort plateau in het midden – waar je zomaar pardoes af kunt donderen, als je even niet oplet. Dat was ook precies wat mij overkwam, toen ik daar de trap afkwam van het toilet boven – en zó druk bezig was met de vraag of er beneden dan geen invalidentoilet zou zijn, dat ik het bewuste afstapje vanaf le perron miste en zelf bijna invalide werd... Ik zweefde even in een luchtledig, kwakte toen met m'n hoofd tegen een lager staand tafeltje en viel languit tegen de grond. Het glazen peper- en zoutstelletje klapte tegen het raam en spatte vervolgens op de grond ui...

Beeld uit de tentoonstelling  ‘ Vorm aan de Vecht: architectuur, nonnen, design ’ : Opname van een gotische kathedraal, waarvan van het dak pixeltje voor pixeltje afgelicht is en vervangen door de lucht erboven - die nu vanuit het interieur 'zichtbaar' is. De voor leerlingen van Maarten Houtman zo bekende Kapittelzaal van het klooster, nu weer met de oude stenen vloer (die speciaal voor hem destijds van een tapijt was voorzien). Te midden van de leegte die wij, zittend in een wijde cirkel, daar creëerden, staat nu een vitrinekast vol blinkende sacrale voorwerpen. Ingrid Bakker, deelneemster van weleer, bekijkt ze gebiologeerd ... ... en maakte deze foto van de weerspiegeling van de zaal in zo'n voorwerp – in alle gangen en zalen van het voormalige klooster staan ze uitgestald, tot één groot  Gesamtkunstwerk. Anders dan vroeger kun je daar nu ook van de bloeiende en bloesemende weelde van de binnentuin genieten, die voor ons toen verbo...

Klaaske bij 'Roezemoes', Buikslotermeerplein 5 maart 12:53 [klik om te vergroten] Je had het als kind – dat de wanden rond je bed leken te wijken, rondtolden, dat de hele wereld op losse schroeven stond. "Je bent aan 't ijlen, je hebt koorts," werd er dan geruststellend gezegd, "dan gebeurt dat..." Later hoor je dat er in je oor dat geheimzinnige evenwichtsorgaan zit, dat zwaartekracht omzet in ons gevoel van grond onder de voeten en een vaste gang over de aarde. En dan was er ook nog dat al even geheimzinnige verschijnsel dat onze ogen de wereld ondersteboven zien, wat alweer met behulp dat evenwichtsorgaan – dat weet wat onder is – wordt hersteld. Een andere delicate kwestie is het ongedefinieerde overgangsgebied tussen droom en werkelijkheid - óók omdat het ons, door onze grote behoefte aan 'vastigheid', ontgaat dat de wereld voortdurend verandert. Maar een aanname is geen waarneming... En dan is er nog het gegeven dat we in onze n...

Nadat ik begin jaren tachtig bij Maarten Houtman was gaan ‘zitten’, samen met Klaaske, wilde ik eerst de kat uit de boom kijken. Ik vond dat zitten op een bankje een kwelling. En de kring 'mediterenden' daar op de Zen-zolder van Meditatiecentrum 'De Kosmos', vond ik net een circusnummer met gedresseerde aapjes. ‘...is dit wel iets voor mij,’ vroeg me af. Ook aan Maarten moest ik wennen. Klaaske had, toen ze zijn flyer  ‘Integrale meditatie op basis van Za-zen’  in het Mozeshuis had zien hangen, gelijk geweten: die man moet ik hebben! Dus toen ik hoorde dat de bekende Vietnamese vredesactivist en Zen-monnik Thich Nhat Hanh een weekend naar 'De Kosmos' zou komen, was ik niet meer te houden... Hij was een redder van bootvluchtelingen geweest en een prominente speler bij de Vietnamese Vredesonderhandelingen in Parijs. Hij was mijn idool... Wat meespeelde is dat ik als dienstweigeraar door de oorlog in Vietnam geëngageerd was geraakt. Ik had in Amsterdam het...

Klaaske met iPad op haar lievelingsplekje   Vertel me, o Muzen, het verhaal van de man des vredes, die vredesapostel - ooit dienstweigeraar en‘polemoloog’  – die ging ontdekken dat hij vanbinnen een vulkaan was. Hij kwam bij de minste geringste aanleiding tot uitbarsting, vooral aangedaan onrecht zette hem in vuur en vlam… Hier is hij net terug van de tandarts bij Minerva's Plein, onder de hoede van Klaaske, zijn liefhebbende vrouw  – blijf luisteren naar het verhaal dat het Lot voor hem spon: Onlangs liep ik samen met Klaaske langs de Minervalaan, van het Plein naar station Zuid. Er was een kies getrokken.  Ogenschijnlijk was het een makkelijke trekking geweest, die zich in alle voorkomendheid leek te hebben voltrokken  – 't was de stilte voor de storm, elke stap nam mijn woede toe... Aanvankelijk keerde die zich onnavolgbaar tegen mezelf, mijn eerste gedachte was dat Ik niet aardig was geweest tegen de tandarts en haar assistente...