Over IJš„š„ lopen…
Op die bewuste dag van 12 augustus – want bewust was hij zeker, het gebeuren heeft me dagenlang in zijn ban gehouden – stapte ik bij Dudok aan ’t IJ op het terras, waar de menigte die zich voor de vijfenzeventigste verjaardag van Rien Heukelom verzameld had, inmiddels al plaats had genomen. Maar draaide het daar Ć³Ć³k niet om de magie van de eclips, dat precies op die avond de maan de zon zou verduisteren?
Ik lees op het web hoe die eclips verliep:
“De maan zal rond 19.15 uur voor de zon schuiven, het hoogtepunt was rond 20.10 uur (waarbij bijna 90% van de zon werd bedekt) en het spektakel was rond 21.03 uur voorbij.”
Zo werden wij uiteindelijk ook gemaand op te draven voor een magische scĆØne daar aan het IJ…
…in het onderšse
Foto’s vergroten door te klikken
ScĆØne met de Chinese taoĆÆstische meester Wu Gang met zijn bijl. Voor het misbruiken van zijn macht was hij door de goden gestraft om voor altijd de cassiabomen op de maan om te hakken – die na elke haal onmiddellijk weer aangroeiden.
Tsuki no Katsura" (ęć®ę”, Cassia-Tree Moon) – Gobetsu van de Japanse kunstenaar Tsukioka Yoshitoshi. Zie de post Honderd gedaantes van de maan.
Over dat terras zegt oost-online.amsterdam.nl:
“Na een succesvolle concertreeks live op het terras in juli en augustus vorig jaar, biedt het grote terras aan het water van Muziekgebouw aan ’t IJ deze zomer weer prachtige concerten. Vanaf donderdag 8 juli presenteert het Muziekgebouw in samenwerking met 4’33 grand cafĆ© twee maanden lang op donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond optredens door verschillende musici en ensembles.”
Bij het betreden van dat terras overviel me een gevoel van beklemming – alsof ik een droomwereld was binnen gestapt waarin ik heg noch steg wist…
Gelukkig nam Klaaske me bij de hand en leidde me naar een tafel aan de rand – waarvan ik weliswaar niet wist of het nu binnen of buiten was, er bleek een briesje te waaien waardoor mijn gehoorapparaat lelijk in het ongerede raakte…
Met enige tegenzin liet ik het over me komen.
Terug in de tijd
Maar eigenlijk was die verwarring al begonnen bij ons vertrek van de Elpermeer. Toen we naar buiten kwamen, stond er al een rode CitroĆ«n DS op ons te wachten… Casta en Hans! Na enig geworstel met deuren en veiligheidsriemen, zette het chique Franse koetswerk zich in beweging voor een tocht onder het IJ … zoals toen pas tot me doordrong…
…want wĆ©Ć©r was het me overkomen, wĆ©Ć©r haalde ik Noord en Zuid door elkaar …
Wellicht dat dat recent optredend oriĆ«ntatie gebrek, me in een schemergebied geplaatst heeft tussen onze tijd op woonboot ‘Hobbitstee’ aan de Binnenkant, en de flat op de Elpermeer in Noord van nu.
En ik vroeg me af: wat is het dat me daar op die Waalseilandgracht – het water waarin we toen lagen – vastgeketend houdt?
Zou dat gemis aan ‘centrum’ hier op de Elpermeer nu heb, misschien te maken hebben met dat ‘Centrum’ op Binnenkant 39 – het pand waar we met onze woonboot ‘Hobbitstee’ dertig jaar tegenover lagen? En waar we na ons vertrek naar Noord nog een jaar of wat de ‘Niet-weters groep’ van Maarten volgden.[1]
En dan was er nog de herinnering aan de viering van Maartens 100e geboortedag daar in dat pand, in 2018.
Geland aan de andere kant
Terug naar het verhaal van nu:
Toen we aan de overkant van het IJ waren aangekomen, doken we via de afrit van een parkeergarage de ingewanden van de aarde in – een betonnen wereld vol rolhekken en slagbomen. Ze gaven me het gevoel van een blinde zonder geleide, op weg naar een wereld van innerlijke duisternis… Toen we ook nog in de verkeerde parkeergarage beland bleken te zijn, moesten we, boven gekomen, een lugubere tocht maken over ongelijke stoepen en langs luidruchtige kroegen – een wereld waar je liever niet wilt wezen…
Dus uiteindelijk belandden we dan toch op dat terras van ‘Dudok’ – waar Rien aan een tafeltje bij de ingang zat om zijn gasten te verwelkomen. Want voor hem waren we gekomen:
Foto’s vergroten door te klikken
“Deze foto is genomen op het terras van het stadscafĆ© en de brasserie Dudok Aan 't IJ, gelegen in het Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam. Op de achtergrond zie je de grote glazen gevel van het gebouw met daarop het logo van het restaurant, versierd met feestelijke vlaggetjes,” (zoals A.I. het zag)
Hoe we daar zaten en weer weggingen
Gelukkig kwamen David en Liesbeth aan ons tafeltje zitten, goede vrienden die we lang niet hadden gezien. En daarna ook nog even Lene en Emilie.
Toen hielden we het, na nog wat langswaaiende bekenden, voor gezien.
Foto’s vergroten door te klikken
Foto Liesbeth van ‘t Hoff
Foto Liesbeth van ‘t Hoff
En even later volgde dan de terugweg, met een zelfde nachtmerrieachtige tocht door de betonnen ingewanden van de aarde – onze aarde die door de eclips van die avond weer helemaal in het epicentrum van de Kosmos was geplaatst…
Merkwaardig trouwens dat ik, ondanks de mist waarin ik liep, degene was die de onvindbare blauwe knop voor de lift kon onderscheiden – misschien wel omdat we dezelfde helder blauw verlichte knoppen in onze eigen lift hebben?
Bij ons flatgebouw aangekomen, voelde zelfs dat vertrouwde adres verweesd aan. Alsof de wereld geen centrum meer kende…
____________________
[1] Ik kan soms helemaal verbeisterd zijn over het ‘toeval’ dat mijn leven beheerst, je kunt het ook ‘coĆÆncidenties’ noemen: dat die Zen club daar, nadat wij vertrokken waren, precies dĆ”t pand betrok, waar we later ook nog met Maarten zaten - dan blijft dat gevoel van ‘thuis’ toch onwillekeurig een beetje doorlopen…
En in de tijd dat wij daar woonden, zat de Chinese Vereniging Nederland daar (waar eens per jaar de rode vlag uithing). Ook dat was voor mij alweer bijzonder, China was voor mij al vroeg een mysterieuze cultuur, ik had voor school een opstel gemaakt over haar denkers en dichters (zie ook mijn recentere reizen naar China). Met die Zen-bewoners viel het accent meer op Japan, zeg maar - terwijl beide culturen in de Tao-zen van Maarten weer een synchresis kregen…
| EINDE |
